Onrust, spanning en emoties.

Er is al weer een maand voorbij na de vakantie. En er is weer veel gebeurd. Hoog tijd dus voor een verslag. Niet alleen voor de lezers, maar zeker ook voor mijzelf. Het schrijven van dit blog zorgt voor mijzelf ook dat ik alles weer netjes op een rijtje heb.

Direct na de vakantie mocht ik weer bloed gaan laten prikken om te kijken of de faslodex spuiten hun werk goed deden. De koffers waren dus nog maar nauwelijks uitgepakt of het eerste ritje Ede was alweer een feit. Woensdag 19 november stond de afspraak bij de oncoloog voor de uitslag. Helaas waren de kanker markers weer flink gestegen. En de conclusie werd getrokken dat de faslodex spuiten hun werk niet goed doen. Omdat de oncoloog niet alleen aan de hand van cijfers de behandeling wil bepalen is er besloten om een MRI te laten maken. Aan de hand daarvan in combinatie met de cijfers waren er dan 2 opties. De eerste optie , het allerlaatst mogelijke hormoon, en de tweede chemo. Dat is schrikken als je dat hoort. Chemo….pffff…. daar wil ik toch niet aan denken. maar ja…. Als het je enige optie is. Dan ga je ervoor. De afspraak voor de MRI was redelijk snel geregeld. En is inmiddels geweest op 27 november. Er is een uitgebreide MRI van mijn rug en dit keer ook weer van mijn onderrug gemaakt. Die van mijn onderrug was 2 jaar geleden voor het laatst gedaan. Die van mijn rug nog maar 4 maanden geleden. Op 2 december zat ik weer bij de oncoloog. Dit keer voor de uitslag van de MRI. Iedere keer die uitslagen zorgen voor onrust en spanning. Je denkt dat je niet nerveus bent, maar…. Iedere keer als ik naar hem toe moet heb ik hoofdpijn… raar he..? Of toch niet zo raar… Ben ik toch gewoon zenuwachtig….

De MRI toonde aan dat de meeste plekken met max 10% gegroeid waren. Er is 1 plekje in mijn 2e lende wervel die van 4 naar 10 mm is gegroeid. Dat is dan weer wel heel veel. De conclusie van het geheel is dat ik in ieder geval kan stoppen met de faslodex spuiten. Dat vind ik niet erg, want die spuiten waren echt geen pretje. Maar toen…. Wat nu?? Chemo of toch nog die laatste hormoonsoort proberen. De oncoloog heeft heel erg getwijfeld. Uiteindelijk is er besloten om toch te kiezen voor de hormoon. Uitstel van de chemo. Op het moment dat dit hormoon ook niet werkt of niet meer werkt, moet ik alsnog aan de chemo.

Op de MRI was wel iets raars te zien bij de rechter nier. Er werd geadviseerd om daar toch een nadere echo van te laten maken. Ook dat is inmiddels gebeurd op  4 december. Natuurlijk mag degene die de echo maakt niets zeggen, maar op aandringen van mij is ze toch met de radioloog gaan overleggen of er iets opvallends was te zien. Inderdaad was er hetzelfde te zien als op de MRI maar wat het is is nog steeds niet duidelijk. Ze vertelde dat er dan hoogst waarschijnlijk ook nog een CT scan gemaakt moet worden. Nog steeds onrust en spanning dus. Volgende week pas naar de oncoloog voor de definitieve uitslag en het vervolg van dit onderzoek bepalen. Zelf heb ik intussen bedacht dat het misschien wel is gekomen door de eenmalige bestraling die ik heb gehad bij mijn rechter SI gewricht. Dat is gebeurd na de eerste MRI van mijn onderrug. En toen was er niets te zien. Ik ga dat idee maar voorleggen aan de oncoloog. Immers zagen ze een paar jaar geleden ook ineens iets bij mijn long en dat bleek ook van de bestraling te zijn. Laten we hopen dat het iets dergelijks is.

Tussen al dat wachten en onderzoeken door gaat het “gewone” leven natuurlijk ook nog verder. Er gebeuren rondom mij heen erg veel emotionele dingen. Mark en Wayan die de relatie verbroken hebben en Mark die daardoor weer thuis wil komen wonen. Zijn appartement staat te huur. Dus als je iemand weet die een leuk huisje zoekt in Doorwerth… geef het door. Renee woont al een tijdje weer thuis, dus het wordt weer vol hier. Waar ik van de zomer vertelde dat de laatste het huis uit was, zijn we straks weer gewoon met 4 man. Ook weer wennen.

Van de week ook een heel emotionele crematie gehad in Delft. En het overlijden in Heteren van een bekende. Beiden erg jong. Dat hakt er ook wel even in. Geeft me ook wel meer en meer het gevoel dat je moet genieten van iedere dag. Voor je het weet is het over. Met zoveel mogelijk genieten zijn we ook echt wel bezig. Afgelopen week alweer de volgende vakantie in de agenda gepland. In maart naar Lanzarote met vrienden. En een weekendje weg begin februari met weer andere vrienden. Zolang het kan, financieel gezien en qua gezondheid nemen we het ervan.

Advertenties

4 Reacties so far »

  1. 1

    Marjolijn said,

    Weer duidelijk op papier. Het is wel veel allemaal. We moeten maar genieten van elke dag dat we op deze aarde zijn.

  2. 2

    mieke. said,

    Hoi Marinka. Met veel bewondering lees ik je blog. Wat heftig allemaal. Ik vind je ongelooflijk sterk en goed van je dat je van elke dag wil genieten. Hoplelijk kun je dat ook een beetje tussen alle spanningen van het wachten op uitslagen door. En dan nog allerlei nare dingen van de kinders. Misschien heeft Mark een ander soort verdriet over zijn relatie omdat hij het verbroken heeft. Stephan en Danielle zijn uit elkaar en Steef is daar zeer verdrietig van. Hij woont sinds 2 weken weer thuis. Verdriet op verdriet. Ik hoop dat hij gauw woonruimte vindt want wij hebben eigenlijk geen ruimte voor hem. Maar ik kan moeilijk mijn kind voor de deur laten staan.Hou je haaks hoor. Groetje Mieke

  3. 3

    Annelie said,

    Ik waardeer je blog,goed van je hoor….via deze weg namens mij en de jongens een dikke steunknuffel

  4. 4

    Inge said,

    Xoxoxoxo… Veel sterkte, en fijn om zo mee te mogen kezen!


Comment RSS · TrackBack URI

Laat een reactie achter op Marjolijn Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: