Archive for mei, 2015

Een tegenvaller.

Het is al weer dinsdag. Papa ligt nog steeds in het ziekenhuis. De laatste twee weken zijn we dagelijks heen en weer getuft om op bezoek te gaan. Een paar dagen heb ik de zorg aan anderen overgelaten, maar de meeste keren ben ik toch zelf met mama gegaan. Ze mag nog steeds geen auto rijden, hoewel het inmiddels wel een stuk beter met haar knie gaat. Na een bezoek aan de orthopeed mag ze weer eigenlijk alles doen met haar been en is ze aan het lopen geslagen om zo te proberen zo snel mogelijk te revalideren. Voor het NIET auto rijden staat in ieder geval 6 weken en daarvan zijn er nu bijna 4 om. Met papa lijkt het ook wel iets beter te gaan. Voor de pinksterdagen hadden ze het erover dat de operatie niet door kon gaan omdat zijn conditie te zwak was, maar dat hij waarschijnlijk op woensdag naar huis toe mocht om daar aan te sterken. Natuurlijk alleen als alles met thuiszorg enz. geregeld was. Helaas kwam vandaag te tegenvaller dat hij nog steeds zuurstof afhankelijk is en dat zijn longen nog niet goed genoeg zijn om naar huis te mogen. Uitstel dus. Dat is een domper. Er wordt nu gesproken over heel misschien vrijdag.

Vandaag ben ik een dagje thuis voor bijlessen en andere klusjes. Morgen ondanks dat papa niet naar huis komt toch maar weer naar Lunteren. Samen met mama misschien op jacht naar vloerbedekking en gordijnen. Er is besloten om hun slaapkamer naar beneden te gaan verhuizen. Na een gesprek met een dame van WMO Ede is duidelijk geworden dat er geen recht is op een traplift. Het atelier moet leeggehaald en omgebouwd tot slaapkamer. Daarna moet ook de badkamer toegankelijker gemaakt worden. De douchehoek heeft een veel te hoge instap. We krijgen er een aardig klusje aan, maar het is voor het goede doel.

Advertenties

Comments (4) »

Alles tegelijk!

Vanaf eind april staat mijn leven weer op zijn kop. Vanaf die datum zit ik full time in de mantelzorg. Een deel daarvan was gepland, een ander deel is er onverwacht bijgekomen. Mama is geopereerd aan haar knie. Dat was in januari al bekend dat dit gebeuren moest. Heel bewust is er toen gekozen voor de datum eind april. Met de bedoeling om na de operatie het revalideren in Lunteren in het chalet te doen. Daar is immers alles gelijkvloers en hoeft ze niet de trap op voor de slaapkamer. Tevens heb ik deze periode vakantie en kon dan makkelijk bijspringen. Zo gezegd zo gedaan. Maar een week voor de operatie kreeg papa ineens heel veel bloed in zijn urine en moest allerlei onderzoeken ondergaan. Na diverse keren ziekenhuis voor onderzoeken en het zetten van een katheter omdat hij zelf niet meer kon plassen, kwam de uitslag dat er een tumor in de blaas zit. Die moet er zo snel mogelijk uit. De operatie datum werd gepland op 26 mei. Naar onze zin veel te ver weg, maar het lukte niet om dit te vervroegen. Inmiddels moest er iedere dag iemand komen om het katheter door te spoelen. En om mijn moeder te helpen met wassen en aankleden ’s morgens. Dat leek heel aardig te lukken allemaal. Totdat sinds vorige week de conditie van papa ineens heel hard achter uit ging. Iedere morgen waren zijn krachten minder aan het worden. Het was op zondag (Moederdag) zo ver dat het hem niet lukte om de douchekop in de douche op te hangen. Daar had hij de kracht niet voor. Mama wilde hem daarbij helpen en is komen te vallen. Met als gevolg dat de operatie wond een flink stuk open is gesprongen. Een flink bloedbad. En met spoed naar de Eerste hulp. De halve Moederdag heb ik met haar daar doorgebracht. Uiteindelijk toen we naar huis gingen was het met een soort hechtstripjes geplakt en moest er een brace omheen. Ze mag haar been absoluut niet buigen. Heel onhandig en 6 stappen terug in het revalidatie proces.  Met papa ging het steeds slechter en op maandag zijn we naar huis gegaan omdat de huisarts daar op mijn verzoek zou komen. In een gesprek heb ik aangegeven dat het op deze manier niet verder kon en dat er iets van opvang geregeld moest worden of dat de operatie vervroegd moest worden. De huisarts was het daar volmondig mee eens. Eerst wilde ze wel alle functies van papa even meten. En toen werden de plannen plotseling heel anders. Zijn hartslag bleek 128, er was bijna geen pols en de bloeddruk was 80 om 22. Zo laag heb ik nog nooit gehoord. Niks opvang regelen, maar rechtstreeks via de Eerste hulp naar de internist. Daar ging ik weer voor de tweede dag op rij. Nu de rest van de dag daar met papa gezeten. Eindresultaat: infuus met vocht, longfoto, hartfilmpje, blaasontsteking etc. En opname. We zijn bijna een week verder en hij ligt er nog steeds. De bloeddruk is wel wat beter geworden, maar verder wil het nog niet echt opschieten. Na het weekend gaan ze verder kijken. Een operatie zit er op deze manier voorlopig nog niet in.

Dinsdags ging ik voor de derde dag naar het ziekenhuis, maar nu voor mijzelf. Controle bij de oncoloog. Ik heb een nieuwe oncoloog omdat mijn eigenoncoloog  met pensioen is gegaan. Moet zeggen dat het een aardige vent is. Heel jong. Mijn bloedwaarden zijn helaas weer wat aan het stijgen. Daarom over 10 weken weer terug komen en voor die tijd weer bloedprikken, MRI, longfoto en echo van de lever en de buik. Als dan weer de waarden zijn gestegen moeten we misschien weer aan de chemo. Alle narigheid zit bij elkaar op dit moment. Ik ben wel heel blij met alle hulp die we van alle diverse kanten krijgen aangeboden. We maken er dan ook dankbaar gebruik van.

Maandag ga ik een paar dagen naar huis voor mijn bijlesjes en om even bij te tanken. De zorg wordt dan door anderen overgenomen. Donderdag kan ik er dan weer tegen aan als dat nog nodig is, maar zoals het er nu uit ziet zal dat wel.

Comments (4) »