Archive for juni, 2015

Niks zo veranderlijk als…….

Niks zo veranderlijk als het ziekenhuis. Waar ze van de week nog gemeld hadden dat een operatie minimaal 4 weken na een longontsteking pas zou kunnen, werd ik gisteren gebeld dat papa vandaag naar huis mag, maar dat hij dan op de operatie planning voor dinsdag 23 juni staat. Mijn mond viel er van open. Heel apart.

Natuurlijk vuurde ik direct een hele reeks vragen en bedenkingen op de verpleegkundige af die me belde. Maar zij wist daarop geen antwoord te geven. Er werd beloofd dat een arts mij zou bellen en dat gebeurde inderdaad. Conclusie is dat longarts, cardioloog en uroloog allemaal groen licht geven voor operatie en dat de anesthesist dus ook akkoord geeft. De planning voor 23 juni was al gemaakt na het vorige ontslag en kan dus daardoor wel blijven staan. Bleef de vraag of papa wel geopereerd wilde worden. De arts had duidelijk de indruk van wel, maar vorige week en zelfs vanmiddag op het bezoek nog hadden wij het idee dat er een hele grote twijfel zat bij papa. Maar ook hij blijkt er nu van overtuigd te zijn dat opereren moet gebeuren.

Straks mag ik hem dus op gaan halen. Dan is hij het hele weekend in Lunteren en moet hij zich dinsdag weer melden voor de operatie. Best heel spannend. Ik heb mijn bijlessen direct afgezegd en verzet om in de buurt te kunnen zijn.

Helaas niet een heel rustig weekend voor de boeg, want we moeten nog naar een begrafenis. Wim is overleden werden we gisteren over gebeld. (Voor wie niet weet wie Wim was…. Wim was de vriend van Jan zijn moeder. Ze hebben ruim 30 jaar samen geleefd en de kinderen noemden hem Opa Wim,) We hadden eigenlijk geen contact meer na het overlijden van Jan zijn moeder, maar bij de begrafenis willen we zeker niet weg blijven.

Nu staan mijn tassen klaar en ga ik zelf nog even naar de fysiotherapeut en daarna papa ophalen en naar Lunteren brengen, maar ik vond dat ik wel even tijd moest maken voor deze update. Er zijn zoveel mensen die met ons meeleven en steeds vragen hoe het gaat. Ik moest even antwoord geven.

Advertenties

Comments (5) »

Achterhaald

Het blog van eergisteren is al weer achterhaald. Niks komende week bezoek aan allerlei artsen….. nee juist bezoek in het ziekenhuis aan papa. Vrijdag avond gaf hij al aan dat hij het flink benauwd had. Nou was het ook best warm vrijdag dus daar kon het wel aan liggen. Toch hebben we even op het punt gestaan om 112 te bellen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Wel had ik mijn kleding zo neergelegd dat ik er zo in kon springen als het ’s nachts nodig zou blijken te zijn en natuurlijk lag de telefoon naast mijn bed.

’s nachts was er niets gebeurd en ik ben zaterdag morgen mijn baantjes gaan zwemmen. De thuiszorg kwam bij papa en mama en die vertrouwde het toch niet en heeft de huisartsenpost gebeld. Daar konden we na uitleg van het verhaal naar toe. Wat een rustige zaterdag zou moeten worden, werd een dag in het ziekenhuis.

Na het bezoek aan de huisartsenpost werden we door de huisarts een deur verder gestuurd naar de SEH. Ze vertrouwde het ook niet en er moest maar een internist naar kijken. Als je naar de SEH gaat weten we al dat dit garant staat voor een paar uur wachten, maar vandaag was het extreem druk en hebben we ook extreem lang zitten wachten. Er werd al snel een longfoto gemaakt en bloed afgenomen. En dan begint het wachten echt. Inmiddels ook al aan de zuurstof gelegd, want de saturatie was veel te laag. Onder de 90 in rust. Er werd ook een infuus aangesloten vanwege de hartritmestoornissen. Het Apparaat deed niet anders dan bellen en piepen. Al snel wist ik de “stil” knop te zitten, want de verpleging liet hem vrolijk piepen en bellen. Na verloop van tijd werd al wel duidelijk dat het weer op opnemen zou uitdraaien, maar het heeft nog heeeeeeeeel lang geduurd voordat we daadwerkelijk naar een zaal gingen. In die tijd wel een aantal keren dokters gezien, die luisterden, voelden, en nog meer bloed afnamen. Conclusie uiteindelijk: Weer een longontsteking en dus te laag zuurstof gehalte in het bloed. Zuurstof nodig en antibiotica. Dit betekent in ieder geval dat de operatie voorlopig weer niet door gaat. Na een longontsteking wordt er zo wie zo minimaal 4 weken gewacht met opereren. Overigens begint papa al na te denken of opereren wel de beste optie is. Wat zijn de risico’s van een operatie, en wat zijn de risico’s van het laten zitten van de tumor. Dat is de grote vraag.

Gelukkig is papa wel stukken helderder dan bij de vorige opname. We zijn er wat meer bijtijds bij. Hopelijk kan de opname daardoor ook korter zijn. Morgen maar een arts proberen te spreken te krijgen om te horen wat de verdere plannen nu zijn. En misschien zelfs de afspraak met de cardioloog die al gemaakt was toch gewoon door laten gaan. Wordt vervolgd….

Leave a comment »

Nog altijd aan het mantelzorgen

De zomer komt dan toch een beetje dichterbij. Vorige week al een hele warme dag en ook vandaag wordt het bijna tropisch. We typisch Nederlands dat daarna altijd een onweersbui komt en het mooie weer verdreven wordt. Toch kunnen we steeds meer buiten zitten en is de kachel niet meer nodig. Helaas kan ik daar nog maar erg weinig van genieten. Natuurlijk pak ik zoveel mogelijk momenten mee, maar mijn dagen zijn nog grotendeels gevuld met het mantelzorgen.  Ik merk dat mijn eigen lijf het er moeilijk mee krijgt. Mijn hoofd wil wel, maar mijn lijf heeft steeds langer nodig om van een vermoeiende dag te herstellen.

Gisteren was weer zo’n dag. Ik was woensdag al weer naar de camping gegaan, want donderdag is boodschappendag voor mijn moeder en dat kan ze nog niet alleen. Wel rijdt ze gelukkig weer kleine stukjes auto en kan ze zichzelf wat redden. Koken kan ook weer. Dat scheelt voor mij al heel veel. Maar het sjouwen met de boodschappen is toch wel fijn als daar hulp bij is. ’s Middags stond een vernieuwd pre operatief onderzoek voor papa op het program. Hoewel mijn gevoel van te voren al was dat de operatie voorlopig nog niet plaats zal gaan vinden stond dit onderzoek al gepland en zijn we ook gewoon naar het ziekenhuis gegaan. Daar hebben we aan kunnen geven dat we de onderlinge communicatie tussen de verschillende artsen erg slecht vinden. We weten zelf ook niet goed waar we aan toe zijn. De longarts heeft gezegd dat opereren voor hem prima is, maar de uroloog hebben we nooit meer gesproken sinds de constatering van de tumor. Wat en hoe er boven het hoofd hangt is niet duidelijk. De conditie van papa blijft ook erg laag. Een zeer minimale belastbaarheid. Bij de minste inspanning zakt het zuurstof gehalte in zijn bloed naar een veel te laag niveau. Dat ligt aan het hart. Mag opereren wel van de cardioloog??? We weten het niet. Dit hebben we aangegeven en de anesthesist wil meer informatie van de artsen voordat ze toestemming gaat geven om te laten opereren. Komende week daarom een heel traject weer langs allerlei dokters. Maandag naar de cardioloog (bijlessen er voor afgezegd, want ik wil er natuurlijk bij zijn om alles uit de eerste hand te horen) en vrijdag naar de uroloog. Die moet maar eens heel duidelijk gaan vertellen hoe en wat. Is opereren met spoed echt noodzakelijk? Wat zijn de risico’s van niet opereren of pas op veel latere termijn?? Want onder narcose brengen…. kan dat wel??? De anesthesist begon over een ruggenprik, maar door de Bechterew die papa heeft zijn alle wervels aan elkaar vergroeid en is een ruggenprik absoluut onmogelijk. Komende week is onze missie om de artsen eens goed met elkaar te gaan laten overleggen wat er allemaal moet en kan. Ze werken nu maar een beetje langs elkaar heen. Dat moet anders.

Vrijdag ook nog een keertje met mama naar de orthopeed voor controle.

En zoals ik al zei tussendoor ook aan mijzelf proberen te denken. Vanmorgen daarom begonnen met heerlijk 30 baantjes zwemmen in het zwembad op de camping. Ik had het bad helemaal voor mij alleen. Super is dat en ontspannend. Daarna pas douchen en ontbijten. Heerlijk. Als het even kan morgen en zondag weer. Voor dinsdag heb ik afgesproken om weer een keer op mijn schooltje in Bemmel te gaan helpen. Er moeten leestoetsen afgenomen worden en toen ik werkte was dat de laatste jaren mijn taak. Ondanks dat ik eigenlijk erg druk ben ga ik dat toch doen. Even iets heel anders en leuk mijn ex-collega’s even spreken. Heb er zin in!!

Leave a comment »