Archive for december, 2015

Fijne kerstdagen

Morgen is het al kerst. Wat het weer betreft zou je het niet zeggen. Het lijkt eerder lente. En ik heb ook echt helemaal nog geen kerstgevoel. Dit jaar is erg snel gegaan. Er is veel gebeurd en er gebeurt nog steeds heel veel. Het is bijna niet bij te benen. Papa ziek al sinds het begin van dit jaar. Mama geopereerd aan haar knie en de val erna. En nog steeds gaat het niet lekker. Zelf natuurlijk de ziekenhuisbezoeken. Kinderen die thuis komen wonen, en weer vertrekken en dan misschien toch weer terug komen. Het staat niet stil bij ons. Gelukkig zijn er veel mensen die ons steunen en waar we het verhaal aan kwijt kunnen. In mijn blog gooi ik het er ook allemaal uit. Zo is ook voor mij de Roze Rozen lotgenoten groep op Facebook een steun. Afgelopen nacht is helaas 1 roos ons weer ontvallen. Op 3 december uitbehandeld thuisgekomen uit het ziekenhuis en afgelopen nacht overleden. Heel snel allemaal, maar het kan nog sneller, want een andere roos kwam ook op 3 december thuis en is de zondag erna al overleden. Vandaag werd duidelijk dat ook een derde roos uitbehandeld is en misschien zelfs niet naar huis mag/kan en naar een hospice moet. Zelf is ze het daar nog niet mee eens, maar anderen denken er anders over. Heftig als je het gevoel krijgt niet meer voor je zelf te kunnen en mogen beslissen.  Van de 30 waar de groep mee startte zijn er nu al 3 weggevallen. Er wordt me dan gevraagd: Is het wel fijn om daar bij te zijn? Het is zo confronterend. Ja dat is het ook, maar aan de andere kant hebben we ook heel veel aan elkaar. Af en toe twijfel ik wel hoor, maar dan zet ik een tijdje het volgen uit. Komende dagen probeer ik het internet ook even helemaal te negeren. Moeilijk, want het is mijn leven geworden. Facebook is mijn kijk op de wereld. Ik kan niet veel meer. Een middag boodschappen doen is slopend. Afgelopen weekend met Jan naar de kerstmarkt in Gent geweest, maar dan ben ik 2 dagen niet meer vooruit te krijgen en heb veel pijn. Dus via Facebook heb ik mijn contacten. Wat dat betreft een prima uitvinding. maar de komende dagen dus even niet. (Althans: ik ga het proberen…hihi)

Eerste kerstdag met de familie bij ons thuis, gourmetten en cadeautjes uitpakken. Tweede kerstdag zijn Jan en ik samen. Ook heerlijk rustig. En zondag nog een extra relax dagje.

Het zal geen witte kerst zijn dit jaar, maar via deze weg iedereen HELE FIJNE KERSTDAGEN !! en natuurlijk een TOP 2016.

De foto is gemaakt door Lianne!! Ik vind hem zo mooi dat ik gevraagd heb om hem speciaal voor mijn blog te gebruiken.

2015-12-05 19.06.37

Advertenties

Leave a comment »

Weer even op school

Gelukkig ben ik van mijn infuus van gisteren niet ziek geworden tot nu toe en ga ik er maar van uit dat de voorzorgsmaatregelen van veel water drinken en paracetamol slikken hebben geholpen, of dat het de vorige keer een toeval was. Over 12 weken heb ik weer een afspraak voor dit infuus met zometa(bot versterker). Hopen dat er dan beter geprikt kan worden dan gisteren, want dat was een drama. Het was dit keer zo erg dat ik er bijna van onderuit ging. Ik wilde ook echt niet ziek worden want vandaag moest ik echt even naar “mijn” school.

Renée was al voor de zesde keer Piet op school. Sinterklaas komt al ongeveer 30 jaar op De Vlinderboom. Dit jaar werd hij ondanks de zwarte Pieten discussie in het land gewoon vergezeld door 4 pieten.

Het was fijn om weer even op school te zijn en mijn collega’s te zien en te spreken. Ik denk er regelmatig aan om even langs te gaan maar op “gewone”schooldagen is dat niet zo handig. Niemand heeft dan tijd om even te kletsen. Er is hooguit een kwartiertje pauze en dan stuift iedereen weer naar zijn klas. Logisch. Nu was ik voor vandaag gevraagd om foto’s te maken en dat doe ik dan ook heel graag. Op die manier kom je even in alle klassen en het was super. De vermoeidheid die ik nu voel is niet van het infuus maar van de drukte en het vroege opstaan. Ik neem dat graag op de koop toe.  Wat mij betreft volgend jaar gewoon weer.IMG_2372

Leave a comment »

Aan(ge)slagen

13 November. De dag van de aanslagen in Parijs. Ik zat op die vrijdag avond in mijn stoel voor de tv toen de berichten over die verschrikkingen in Parijs de huiskamer binnen kwamen. Ik heb de hele avond het nieuws gevolgd en moest mijzelf min of meer dwingen om toch maar gewoon naar bed te gaan. In wat voor wereld leven wij toch?? Wat een dwazen lopen er rond. Mensen die gewoon gezellig een avondje uit zijn worden zonder pardon van het leven beroofd. Ik kan er niets van begrijpen.

Diezelfde dag kregen 2 van mijn “roze rozen” vriendinnen op facebook te horen dat ze zijn uitbehandeld. Ook dit kwam als een aanslag bij de hele groep binnen. Natuurlijk weten we dat er zo´n moment kan komen. Er komt een moment dat je oncoloog tegen je zegt, mevrouw, we hebben helaas geen medicijnen meer voor u. Maar dat wil je niet weten. Die gedachten schuif je zo lang mogelijk voor je uit. En dan uit onze groep van 26 dames, ineens voor 2 tegelijk. We zijn er allemaal aangeslagen van.

Vandaag heb ik voor beiden een mooie bos bloemen besteld. Bij de ene ga ik hem morgen persoonlijk brengen en voor de ander zal hij worden bezorgd. Hopelijk fleurt dat een beetje op.

Intussen gaat het leven eromheen gewoon door. Hoewel…. gewoon? Bij ons lijkt het alsof niks gewoon kan gaan.

Renee, heel blij met haar appartement in Zetten heeft te horen gekregen dat het restaurant waarvan ze het appartement huurt failliet is gegaan. Dus er ontstaat enorme onzekerheid of ze er wel kan blijven wonen. We hopen natuurlijk van wel, maar ja….. Het is afwachten en was wel een tegenslag. Ook hiervan zijn we allemaal weer aangeslagen.

Morgen mag ik zelf voor de tweede keer naar het ziekenhuis voor een infuus met bot versterker. De vorige keer was ik de dag erna behoorlijk ziek. Laten we hopen dat het dit keer niet zo is. De oncoloog herkende het niet echt als vaak voorkomende bijwerking. En ik hoop ook echt dat het een ongelukkig toeval was, want vrijdag ga ik leuk naar mijn “oude” collega’s in Bemmel. En ga ik foto’s maken van de Sint viering op school. Ik vind het erg leuk dat ze mij weer gevraagd hebben om dit te komen doen. Dan moet ik natuurlijk niet ineens ziek zijn en af moeten melden. Lianne gaat mee, dus voor een chauffeur in geval van nood is gezorgd.

Gisteren werd ik ook gebeld door iemand van De Klimboom hier in Heteren. Ze hadden een leuk aanbod voor mij om een zeer slechtziende kleuter extra te begeleiden voor een aantal uren per week. Mijn hart ging er sneller van kloppen en ik had echt de neiging om er JA tegen te zeggen. Mijn hoofd zegt alleen dat het beter niet kan. Ik moet me niet verplichten om een aantal keren per week iets vast te hebben staan. De kans is te groot dat ik die verplichting niet na kan komen. Ik heb het daarom ook afgeslagen. Maar ook hier weer heel leuk dat ze aan mij denken.  2015-09-14 23.56.40

Comments (1) »