Aan(ge)slagen

13 November. De dag van de aanslagen in Parijs. Ik zat op die vrijdag avond in mijn stoel voor de tv toen de berichten over die verschrikkingen in Parijs de huiskamer binnen kwamen. Ik heb de hele avond het nieuws gevolgd en moest mijzelf min of meer dwingen om toch maar gewoon naar bed te gaan. In wat voor wereld leven wij toch?? Wat een dwazen lopen er rond. Mensen die gewoon gezellig een avondje uit zijn worden zonder pardon van het leven beroofd. Ik kan er niets van begrijpen.

Diezelfde dag kregen 2 van mijn “roze rozen” vriendinnen op facebook te horen dat ze zijn uitbehandeld. Ook dit kwam als een aanslag bij de hele groep binnen. Natuurlijk weten we dat er zo´n moment kan komen. Er komt een moment dat je oncoloog tegen je zegt, mevrouw, we hebben helaas geen medicijnen meer voor u. Maar dat wil je niet weten. Die gedachten schuif je zo lang mogelijk voor je uit. En dan uit onze groep van 26 dames, ineens voor 2 tegelijk. We zijn er allemaal aangeslagen van.

Vandaag heb ik voor beiden een mooie bos bloemen besteld. Bij de ene ga ik hem morgen persoonlijk brengen en voor de ander zal hij worden bezorgd. Hopelijk fleurt dat een beetje op.

Intussen gaat het leven eromheen gewoon door. Hoewel…. gewoon? Bij ons lijkt het alsof niks gewoon kan gaan.

Renee, heel blij met haar appartement in Zetten heeft te horen gekregen dat het restaurant waarvan ze het appartement huurt failliet is gegaan. Dus er ontstaat enorme onzekerheid of ze er wel kan blijven wonen. We hopen natuurlijk van wel, maar ja….. Het is afwachten en was wel een tegenslag. Ook hiervan zijn we allemaal weer aangeslagen.

Morgen mag ik zelf voor de tweede keer naar het ziekenhuis voor een infuus met bot versterker. De vorige keer was ik de dag erna behoorlijk ziek. Laten we hopen dat het dit keer niet zo is. De oncoloog herkende het niet echt als vaak voorkomende bijwerking. En ik hoop ook echt dat het een ongelukkig toeval was, want vrijdag ga ik leuk naar mijn “oude” collega’s in Bemmel. En ga ik foto’s maken van de Sint viering op school. Ik vind het erg leuk dat ze mij weer gevraagd hebben om dit te komen doen. Dan moet ik natuurlijk niet ineens ziek zijn en af moeten melden. Lianne gaat mee, dus voor een chauffeur in geval van nood is gezorgd.

Gisteren werd ik ook gebeld door iemand van De Klimboom hier in Heteren. Ze hadden een leuk aanbod voor mij om een zeer slechtziende kleuter extra te begeleiden voor een aantal uren per week. Mijn hart ging er sneller van kloppen en ik had echt de neiging om er JA tegen te zeggen. Mijn hoofd zegt alleen dat het beter niet kan. Ik moet me niet verplichten om een aantal keren per week iets vast te hebben staan. De kans is te groot dat ik die verplichting niet na kan komen. Ik heb het daarom ook afgeslagen. Maar ook hier weer heel leuk dat ze aan mij denken.  2015-09-14 23.56.40

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Dorien Teunissen-de Wit said,

    Heel veel succes morgen Marinka! XDD (Doei Dorien)


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: