Archive for juni, 2016

Nog meer pillen.

Even een update. Laatst vertelde ik al dat ik heel veel last heb van mijn linker been. Nam daar al af en toe een extra pijnstiller voor, maar vandaag was de pijn echt niet te harden. Mijn fysio therapeute is met vakantie en ik kan natuurlijk ook om een ander vragen, maar volgens mij zijn het echt niet de spieren en ik ga me daarom steeds meer zorgen maken. Vanmiddag had ik maar weer een extra morfine pilletje genomen en dat hielp niet. Wel liep ik te tollen door het huis en voelde ik me heel high. Het werd me te gek en ik heb naar het ziekenhuis gebeld. Iets wat ik in de ruim 6 jaar dat ik ziek ben nog nooit eerder heb gedaan.  Eigenlijk met de vraag aan de oncoloog of er met de MRI toch ook wel naar de linkerkant gekeken wordt. Ik heb immers alle uitzaaiingen aan de rechter kant zitten en wist niet hoe dat precies zat. Nu met deze pijn moeten ze wat mij betreft even extra de linker kant in de gaten houden. Nadat ik mijn verhaal aan de assistente had verteld en ze begreep dat ik wel heel veel pijn had is ze met de oncoloog gaan overleggen. Vanavond belde hij me daarna zelf. Stelde allerlei vragen en kwam tot de conclusie dat hij de MRI dan maar liever gisteren wilde…..:-)  Hij gaat er morgen achteraan om te zorgen dat de geplande MRI van 14 juli naar voren wordt gehaald en het liefst morgen of maandag wordt gedaan. Daarnaast moet ik van hem nu even standaard een dubbele dosis van mijn pijnstillers gaan gebruiken. Nadeel zal zijn dat ik dan geen auto mag rijden. Dat is wel balen. En ik word zo duf als een konijn. Loop door huis alsof ik een flinke alcohollist ben.  Maar goed. We doen het maar even zo. Hopelijk kan ik goed slapen en heb ik weinig pijn. Afwachten wanneer ik nu voor de MRI terecht kan.

willows_diagnostic_mri_suite

Advertenties

Comments (14) »

Een pilletje erbij

2016-06-24 11.26.26

Sinds gisteren weer een medicijn erbij. Ik schreef al dat ik naar de huisarts moest om de bloeddruk te laten meten. Door mijn hormonale medicijnen ben ik steeds in de overgang en de opvliegers vliegen letterlijk en figuurlijk de pan uit. Constant enorm veel transpireren, en dat terwijl ik vroeger nooit transpireerde. Dit is niet fijn en de dokter had een mogelijkheid voor een niet hormonaal medicijn wat de overgangsklachten tegen kan gaan. Dat gaan we dan nu proberen. Mijn bloeddruk was redelijk goed. Dus de oorspronkelijke bloeddruk pil mag ik gewoon blijven gebruiken. Mijn bakje wordt voller en voller. Over 4 weken gaan we kijken of dit werkt.

Het is vrijdag maar we gaan nog niet naar de camping. We gaan straks naar Renee en Raymond die een huisje van Centerparcs in America (Meerdal) hebben gehuurd deze week. Vanmiddag misschien even lekker zwemmen. Gisteren hebben ze daar noodweer gehad met hagelstenen zo groot als golfballen. De auto van Raymond heeft heel wat deuken opgelopen. Gelukkig goed verzekerd. Laten we hopen dat het weer vandaag minder extreem is. Het is de laatste tijd maar raar met het weer in Nederland.

Morgen weer naar Lunteren. Jan moet verder met het grint onder het prieel weghalen want volgende week wordt daar gestraat. En zondag krijgen we gezellig visite. Nog 2 weekjes en dan blijf ik er weer een week of 7.

Leave a comment »

Nieuwsgierig

Als je een blog schrijft bij wordpress dan kun je zien hoe vaak deze gelezen / bekeken wordt en ook zelfs in welke landen. Ik vind dat altijd wel leuk om te zien. Zeker de piek in lezers als ik weer wat nieuws heb geschreven is leuk om te zien. Nou wordt mijn blog ook in het buitenland gelezen. Vaak weet ik dan wel dat er vrienden of kennissen in het buitenland met vakantie zijn of wonen. Zo heb ik bekenden in Spanje, Frankrijk en België. Toen een vriendin en haar moeder naar Zuid Afrika waren met vakantie werd het ineens bekeken in Zuid Afrika. Dus dat is allemaal te verklaren. Maar zelfs in Amerika wordt mijn blog gelezen. Eerst dacht ik wel te weten wie dat was….. maar……. diegene is sinds een enkele week weer in Nederland en nu wordt mijn blog nog steeds bekeken in Amerika…… Dat maakt me donders nieuwsgierig. hihihi…. Wie uit Amerika leest mijn blog ?????

Nu ik dan toch achter de pc ben gaan zitten ook maar even een update van de gezondheidsperikelen. Papa en mama zijn sinds donderdag weer thuis uit De Valkenburcht. Ze hebben het er prima gehad. Uitstekende verzorging en super vriendelijk personeel. Ik kan dit huis van Opella echt aan iedereen aanraden. Alleen na 4 weken vonden ze (de zorgverleners) het tijd dat ze naar huis konden. Zelf ben ik het daar niet helemaal mee eens. Als het nou zo was dat mama alleen voor zichzelf zou moeten zorgen, zou het nog wel lukken, maar ze heeft papa er natuurlijk ook nog bij. En ik vind eerlijk gezegd dat alles bij elkaar een beetje te veel en te intensief.  Papa wandelt nog steeds over het randje van de afgrond. Het blijft tobben. De operatie bij mama is goed gelukt. Alleen heeft ze nu wel veel last van oedeem in het been. Hiervoor wordt het been ingezwachteld en krijgt ze nu 2 keer per week oedeem therapie. De thuiszorg komt 2 keer per dag langs. Met hand en span diensten zoals boodschappen doen en dingen in huis klaar zetten door mij en wat buurtjes en het strijken (en boodschappen) door een vriendin van papa en  mama maken we er het beste van.

Met mij zelf gaat het ook niet steeds even lekker. Ik heb erg veel last van mijn linker been. En dat is raar, want ik heb altijd rechts pijn. Het voelt alsof er iets beklemd zit en dan maak je je natuurlijk direct zorgen. Zou er daar ook wat …..???  Uit een vorige scan is gebleken dat ik versleten gewrichten heb en het kan ook zijn dat ik door de pijn in mijn rechter knie anders ga lopen om de pijn te compenseren. Wat dan weer de pijn in mijn linker been als gevolg kan hebben. De pijn is soms niet om te harden. Ik ben al verschillende keren bij de fysio geweest. Die denkt dat het toch spieren zijn die ik te gespannen heb. Doe braaf mijn oefeningen, ik moet de billen ontspannen, want die schijn zonder het te weten heel erg gespannen te houden (chillen met de billen)  en toch gaat het niet altijd even lekker. Laatst een extra oxycodon genomen, de artsen roepen nl. steeds dat ik die toch echt moet nemen als ik pijn heb. Dus de stoute schoenen maar eens aangetrokken en een extra pilletje genomen. Nou, dat heb ik geweten. Ik zag de wereld voor een komijnen kaasje aan. Kon niet meer normaal op mijn benen staan. Maar…. de pijn was weg. Voor zolang als de pil werkte. Ik probeer toch maar zo min mogelijk die extra pillen te nemen. Ik kan dan echt helemaal niks meer en daar heb ik geen zin in. Ik moet wel nog ergens naar toe kunnen. Mijn wereldje wordt al steeds kleiner. En ik heb geen zin om alleen achter de geraniums te moeten gaan zitten.  Vandaag belde de huisarts weer om eens te horen  hoe het ging. Ze doet dat eens in de zoveel tijd en ik vind dat super fijn van haar. Dan kom je al pratende op van allerlei pijntjes en klachten, waar ik echt niet speciaal voor bij haar langs ga. Zo vertelde ik haar dat ik zo heel veel last heb van de opvliegers en die ontstaan dan weer door mijn medicijnen. Ze denkt dat er wel een oplossing voor kan zijn. Meestal schrijven ze dan hormonale medicatie voor , maar dat kan bij mij niet. Dus even bloeddruk gaan laten meten donderdag en dan kijken we of dat er een niet hormonale medicijn voor mij kan worden voorgeschreven. Deze zou namelijk de bloeddruk kunnen beïnvloeden. Vandaar dus even meten. Hopen dat ik het kan gaan proberen, want dat zweten is niet fijn. Als iedereen het koud heeft loop ik met een natte rug. Na donderdag weet ik meer

nieuwsgierig aagje

 

Comments (2) »

Alweer 3 jaar

Vanmorgen op Facebook een herinnering….. 3 jaar geleden had ik vandaag een groot afscheidsfeest bij ons op de camping. Afscheid van mijn werk. Vanaf dat moment was ik officieel 100% arbeidsongeschikt. Een ommekeer in mijn leven. Vanaf het moment dat ik van school kwam heb ik eigenlijk altijd gewerkt. En altijd met heel veel plezier. Ook de periode dat ik niet in het onderwijs werkte, maar bij de NUON ging ik altijd met plezier naar mijn werk. Het was dan ook moeilijk om de stap te moeten nemen, maar het kon echt niet anders. Het werken voor de klas was te zwaar geworden door mijn ziekte. De uitzaaiingen in mijn rug zorgden ervoor dat ik na een ochtend werken al het gevoel had dat mijn rug af zou breken. Nu 3 jaar verder heb ik al heel veel momenten gehad dat ik besefte dat ik ook al zou ik gewild hebben ik niet eens kon gaan werken. Te druk met doktersbezoeken, druk met mantelzorgen waar ik nu gelukkig wel tijd voor heb, maar wat ook weer veel energie vraagt. Druk met verdelen van mijn energie. Een koffie visite zorgt er al voor dat ik dat dagdeel niets anders kan plannen. Ik mis mijn collega’s, de collegialiteit en de kinderen nog best vaak, maar ben wel reëel.Het kon niet anders.  Af en toe kom ik nog wel op school om even de sfeer te snuiven, maar ook dat wordt steeds vermoeiender. Een ritje Bemmel heen en weer en een uurtje daar is voor mij al te veel op het moment. Gelukkig hebben we Facebook. Daardoor regelmatig contact met mijn “oud” collega’s en is onlangs het idee ontstaan om het afscheidsfeestje nog eens over te doen. Nu wel met een wat kleinere club, maar wel weer in Lunteren. De datum is al gepland en ik heb er erg veel zin in. 8 juli staat met grote letters in de agenda. Nu maar hopen dat het weer net zo mooi is als 3 jaar geleden. IMG_2830

Comments (1) »