Archive for november, 2016

Kalmpjes aan dan breekt het lijntje niet

Kalmpjes aan, dan breekt het lijntje niet. Dat is het motto van het moment. De afgelopen drie weken hobbel ik wat door. Door de medicatie toch wel moeite met opstaan ’s morgens. Mijn ogen krijg ik moeilijk open. En door de dag heen gaat het wel redelijk. Maar ook dan moet ik tussendoor redelijk vaak mijn rust nemen. Na een was ophangen, toch weer even zitten. Als ik boodschappen heb gedaan… weer even zitten. Mijn bijlessen zijn ook zo verdeeld dat ik tussendoor altijd een tijdje niks heb en dan een kop koffie of thee kan gaan maken. Vanmorgen weer EHBO gedaan op de Haafakkers en daarna ben ik totaal versleten. Zeker vanmorgen was een zware les. We hebben de kinderen de stabiele zijligging aangeleerd en dan zit je veel op je knieën of sta je gebukt. Het is een les waar ik niet bij kan blijven zitten op een stoel. Maar, ik haal er wel veel positieve energie uit en daar doen we het voor.

Ik mag ook weer auto rijden en dat was maar goed ook. Deze week heen en weer naar Ede geweest. Naar het ziekenhuis. Niet voor mijzelf maar voor papa. Hij heeft een stent in zijn nierleider omdat daar een tumor zit. Door die stent kan de leider open blijven. Eens in de zoveel tijd moet die stent vervangen en daarvoor moet hij onder narcose behandeld worden. Vorige week donderdag was het weer zo ver. Hij moest om 06.50 uur in het ziekenhuis zijn en dan eerst bloedprikken en dan naar de dagopname. Het eerste wat ze daar vroegen was of hij toch wel zijn vitamine K had geslikt de dagen ervoor. Huh ??? Vitamine K ??? Moest ik die slikken????? Mama wist ook van niks en had zelfs nog met de poli gebeld of hij wel door mocht gaan met de bloedverdunners. Over vitamine K is nooit gesproken. Na heel veel heen en weer gepraat en veel wachten was de conclusie dat de behandeling niet door kon gaan en dat hij later weer ingepland zou worden. Met 1001 excuses op zak konden ze dus weer onverrichter zaken terug naar huis. Flink balen natuurlijk. 06.50 uur aanwezig zijn is midden in de nacht….. en dan gaat het ook nog niet door. Er werd wel snel duidelijk dat de behandeling dinsdag plaats zou gaan vinden. En dan in de middag. Dat is in ieder geval niet vroeg. Dat scheelt dan weer. Dinsdag ging alles goed, want natuurlijk was er netjes de vitamine K geslikt dit keer. De behandeling is prima verlopen, maar daarna is er toch iets mis gegaan en is er op een of andere manier een gaatje / beschadiging in de blaaswand gemaakt. Daarom werd er een katheter gezet om dan de blaas te ontlasten. Met een week zou dat weer goed moeten zijn. Dit was het begin van de ellende. De katheter liep niet goed en de urine ging er gewoon langs op. Daarbij had papa ook enorm veel pijn. Conclusie een nachtje blijven. Dat werd een rampen nacht voor hem. Veel pijn en een niet werkende katheter. Woensdag middag is er toen een echo gemaakt van de blaas en is de katheter met weer enorm veel pijn vervangen. De arme man lag te shaken van de pijn toen ik hem samen met een verpleegkundige van de poli op ging halen. Zo naar om te zien dat iemand heel veel pijn heeft en je er eigenlijk niets aan kan doen. Gelukkig kreeg hij op de afdeling direct een flinke pijnstiller en daarna zag je hem rustiger worden. Inmiddels is papa weer thuis met een katheter. Deze moet er volgende week door de huisarts worden uitgehaald en dan moet hij zich ’s middags weer melden op de poli. Het vervelende vind ik dat ik er dan niet ben, ik ben dan met vakantie en kan ze niet ondersteunen. Hooguit via de telefoon. Mama moet woensdag ook naar het ziekenhuis voor een pijnblokkade. Eigenlijk was dat al voor afgelopen woensdag gepland, maar die had ze ivm de situatie van papa maar afgezegd.  Hopen dat het bij haar wat langer werkt dan bij mij. En hopen dat er bij beiden geen complicaties optreden.

Het is een heel verhaal en zo zie je wat er allemaal mis kan gaan in een ziekenhuis. Het is pure pech, maar daarom niet minder vervelend. Zelf heb ik ook in 2010 een klaplong gehad na een long onderzoek. Tja..sorry . was het antwoord… Af en toe gebeurt dat.

Tussen de bedrijven door ook al vast wat bij elkaar aan het zoeken voor de vakantie en vorige week in Lunteren alles winterklaar gemaakt. Het vriest nog lang niet, maar we kunnen niet het risico lopen dat straks als wij op Lanzarote zitten, hier ineens de vorst komt en het water nog niet is afgesloten.

Ook nog een leuk feestje gehad van de Parenco. Een middag / avond op een boot op de Rijn met lekker eten en drinken en optredens. Ook was er een tekenaar die karikaturen maakt. Van Jan en Lianne en Mark  hebben we er jaren eentje hangen van de karikatuur tekenaar Dick Bruynesteijn. Deze was op de bruiloft van mijn ouders om daar portretten te tekenen, maar het is er voor mij toen niet van gekomen om er ook eentje te laten maken. Zodoende was ik er nu snel bij en heb ik er ook een van mijzelf. Leuk, ook al is het geen echte Bruynesteijn. De avond werd afgesloten met een groots vuurwerk. Leuk om de collega’s van Jan een keer te ontmoeten. Hij werkt er al meer dan 25 jaar en enkele collega’s had ik wel eens gezien, maar de partners nog nooit. Was reuze gezellig. 2016-11-19-15-14-57                                     scan_pic0011

En natuurlijk ook nog even pronken met onze knappe kleinzoon. We hebben bij ons ook maar een box neergezet. En binnenkort komt er een bedje boven te staan. Vanaf 1 januari ga ik iedere donderdagmiddag oppassen bij ons thuis op hem. In eerste instantie was het de bedoeling om het bij Edwin en Lianne thuis te doen, maar bij nader inzien is het verstandiger om het bij ons te doen. Zo spaart het me wat energie.

Als we terugkomen van vakantie is Sinterklaas al voorbij en gaan we richting de Kerst. Het jaar vliegt voorbij. Op naar 2017. Maar voor die tijd zal ik mijn lezers nog wel een keer een blog sturen met leuke vakantie plaatjes. Als het internet een beetje mee wil werken daar tenminste. Dat moeten we nog afwachten.

Advertenties

Comments (5) »

Ziekenhuis weken

Deze week en vorige week stonden in het teken van dokters / fysio / trombosedienst etc. Je kunt er behoorlijk druk mee zijn. En moet zeggen dat het me ook wel sloopt. Helemaal samen met de pijn die ik gewoon weer in volle glorie terug heb. De pijnbehandeling is echt  helemaal uitgewerkt en zelfs als ik gewoon sta begint mijn been te tintelen. Slapen gaat ook maar matig door de pijn en de droge mond die ik krijg van de medicatie. Leuk is anders.

We begonnen vorige week met het ophalen van de steunkousen. Door de trombose ben ik naast het prikken van de NRI waarde die de dikte van het bloed aan geeft, de komende twee jaar aan steunkousen gebonden. Voordeel is wel dat ik nu klaar ben met de buurtzorg die de laatste weken steeds aan huis kwam om mijn been in te zwachtelen. Ik kan de kousen nog redelijk goed zelf aantrekken. Dat scheelt weer.

Voor de trombosedienst moest ik naar het ziekenhuis in Nijmegen. De controle afspraak ivm het zelf prikken. Het prikken was me in anderhalve week maar 1 keer goed gelukt. Ik had er daardoor een hard hoofd in of ik nu wel zelf kon gaan prikken. Maar ze hebben het me nogmaals goed voorgedaan en ik weet nu wat ik fout deed. Vandaag weer zelf geprikt en het ging in 1 keer goed. Scheelt wat keren heen en weer naar de prikpost rijden.

En dat is maar goed ook, want ik mag de komende weken weer niet zelf auto rijden. Van de arts op de pijnpoli heb ik andere pijnstillers gekregen. Deze kunnen de rijvaardigheid beïnvloeden en ik moet uitkijken met alcohol. Nou drink ik niet veel, maar in het weekend een glaasje wijn is wel erg lekker. De komende weken er toch maar mee uitkijken. In eerste instantie dacht de arts aan weer een pijnbehandeling waarbij met een naald een antibiotica wordt ingespoten en met stroom wordt behandeld bij de zenuw, maar toen hij hoorde dat ik net trombose heb gehad veranderde hij het plan en werd het eerst wat pillen slikken. Dat zijn er dan weer 2 meer in het pillendoosje. Komende weken gaan we kijken of het wat helpt en moet ik via een schema eventueel de dosis verhogen. Over 3 weken staat de volgende afspraak met de pijnpoli.

Vandaag mocht ik me ook weer melden bij de oncoloog. Gisteren had ik al bloed geprikt . Ik was toen toch al in het ziekenhuis om mijn 12 wekelijkse botversterkers infuus te krijgen. Dit ging niet zo best. Het aanprikken voor een infuus wordt steeds moeizamer. De aderen vinden het niet meer zo prettig. En ik ook niet. Ze hebben me weer flink pijn gedaan. Maar voor de komende 12 weken ben ik er weer klaar mee. Met de oncoloog er ook even over gehad of dan de pillen die ik voorheen hiervoor slikte niet weer gebruikt konden gaan worden. Afgesproken is dat ik het nog 1 keer aankijk en als het dan weer zo moeilijk gaat, ik weer de pillen ga slikken. Deze werking is wel iets minder goed en is lastig omdat je rondom het innemen van de tabletten niet mag eten en ook na het innemen niet plat mag gaan liggen. Is heel erg puzzelen wanneer je ze het beste in kunt nemen. Maar daar gaan we nog even over nadenken.

Verder was de oncoloog heel positief over de bloed uitslag. De tumor markers die de laatste maanden van het gebruik van mijn hormoon kuur steeds stegen en tijdens de chemo vrolijk door bleven stijgen, zijn nu in 5 a 6 weken ineens heel flink gedaald. Van 151 naar 116. Hij snapt er niets van, want dit is gewoon weer het hormoon wat ik voor de chemo ook gebruikte. Het is in het geheel niet duidelijk wat er dan in de voorgaande periode anders ging. Maar dat mag de pret niet drukken. Belangrijkste is dat de markers gedaald zijn. We gaan dan ook op dezelfde voet verder met de hormonen en ik hoef pas eind januari weer bij de oncoloog terug te komen. In de week voorafgaande aan dat bezoek wordt er een MRI gepland van mijn totale rug. Voor nu maak ik me daar geen zorgen over. Blij met de uitslag zoals die er nu ligt. We kunnen met een positief gevoel op vakantie eind deze maand.

Om ook wat anders te doen te hebben dan alleen maar ziekenhuis bezoeken ben ik vandaag ook weer begonnen met het helpen bij de EHBO lessen op de basisschool De Haafakkers in Heteren. De kinderen van groep 8 krijgen 13 weken lang een uurtje EHBO les en aan het eind van die periode wordt dat ook afgesloten met een echt examen en een diploma. Erg leuk om te doen. En weer even in de vertrouwde omgeving van een school  zijn vind ik heel fijn.

Dan wil iedereen ook nog wel weten hoe het met onze kleinzoon gaat. Die groeit prima en doet het goed. Komende zondag mag ik een ochtendje oppassen omdat Lianne weer een beetje wil meedoen met haar dames voetbalteam. Ze gaat 2 weken vlaggen bij haar team en dan is Mats even bij ons. Lekker knuffelen.

2016-10-21-12-50-00

 

 

Comments (6) »