Archive for maart, 2017

Vakantie weer voorbij

Dinsdag weer terug gekomen van al onze 7e keer vakantie op Lanzarote. Dit keer met vrienden samen in 1 appartement. Op voorhand een klein beetje twijfel. Zou het wel goed gaan als we 10 dagen samen in 1 huis zitten, maar die twijfel snel aan de kant gezet. We kennen elkaar al zo lang (29 jaar, vanaf de zwangerschapsgym van Renee) en we zijn ook al eens met elkaar een lang weekend weg geweest en dat was ook hartstikke leuk.

Voor de reis met het vliegtuig hadden we special assistance geregeld. Dat betekende dat ik met een rolstoel tot aan het vliegtuig kan komen en niet de lange einden op het vliegveld hoef te lopen. Omdat ik nu toch een eigen rolstoel heb was dit een goed idee. Bleek dat ik wel heel speciaal behandeld werd. Ik ging in een soort vierkante bus en die kon omhoog tot aan de hoogte van de deur in  het vliegtuig. Aan de andere kant was de deur waar de passagiers met de trap naar binnen gingen, maar ik ging de lucht in en kwam met de deur gelijkvloers bij het vliegtuig aan. Er was zelfs een mini smalle rolstoel waar je het vliegtuig mee in kan, maar dat was niet nodig. Was wel even moeilijk met de zitplaatsen. Wij hadden plaatsen met extra beenruimte geboekt en ik mocht omdat je slecht ter been bent daar niet zitten. Gelukkig waren er voor in het vliegtuig ook nog plaatsen met extra beenruimte en konden we daar zitten. Met de terugreis kon ik wel via een slurf het vliegtuig in, maar bij de rij voor de koffers en de rij bij de douane en de rij bij het instappen kregen we overal voorrang. Heeft toch zo zijn voordelen een rolstoel.

We hebben 10 heerlijke dagen gehad. Tegen onze gewoonte in was het een appartement met ontbijt. Ik was bang dat ik niet zo vroeg uit bed zou kunnen komen. Thuis maak ik lange nachten. Maar omdat ik mijn medicijnen op het moment exact om 8 uur ’s morgens moet innemen liep de wekker op die tijd iedere morgen af. En ja, als je dan toch wakker bent kun je er ook wel uit. Iedere morgen van een ontbijt met veel eieren genoten. Gebakken, gekookt of roerbak. De keuze uit het verdere beleg was beperkt. We hebben uitgerekend dat we in die 10 dagen ieder wel een blad van 30 eieren op hebben 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Verder hebben we heerlijk rustig aan gedaan. Natuurlijk de leuke plekjes aan Marjolijn en Roland laten zien, maar die zijn ook een paar keer zelf op pad gegaan en hebben Jan en ik lekker zitten lezen in de zon. We hebben een lekker kleurtje gekregen. Dat zal er hier in Nederland wel weer snel af zijn. Bijna iedere avond hebben we een leuk restaurantje op gezocht en ’s avonds zochten we vroeg het bed weer op. Van de wind word je snel erg moe. Soms deed ik in de middag ook nog een uurtje de ogen dicht. Kortom we hebben het enorm leuk gehad en het is voor herhaling vatbaar. Maar of het weer Lanzarote wordt??  …. misschien toch eens kijken op één van de andere Canarische eilanden. We weten het nog niet. Nu is het voorbij, maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Na thuiskomst was de wasmand snel vol met het wasgoed van de vakantie en kon ik gelijk weer aan de gang. Ik merk echt dat ik niet meer zo veel achter elkaar kan doen. Er moesten ook boodschappen gedaan en het eten moest weer zelf gekookt. De luxe van uit eten gaan is ook weer voorbij. Zodoende lag ik gisteren ook weer vroeg onder de wol.

Komende tijd  begint het campingseizoen weer. De weekenden zijn we dan in ons chalet en ook de zomervakantie zal ik daar wel weer 8 weken zitten. In het najaar kijken we wel weer naar een andere vakantie.Gisteren is Jan het water al weer aan gaan sluiten. Dus een stofdoek en stofzuiger er door heen en we kunnen er weer overnachten. De eerste keer zal wel in het weekend van 1 april worden. Dan moeten we op zaterdag in Lunteren zijn voor de vergadering van de Kampeerders vereniging en op zondag wordt er in Lunteren in het hotel een boek gepresenteerd met de biografie van papa. Ik ben heel benieuwd hoe het eindresultaat is geworden.

Vandaag heb ik een bel afspraak met de arts van de pijnpoli. Het lijkt erop dat ik met de huidige pijnstilling redelijk uit de voeten kan als ik me maar wat kalm houd. Dat is wel erg moeilijk voor mij. Toch maar blijven proberen. Met de pijnpoli ook afgesproken dat ik met deze medicatie door ga en als ik erg veel last krijg moet ik ze bellen en wordt er misschien iets aangepast. De volgende bel afspraak is pas weer 4 mei. Op 14 april naar de oncoloog voor de gewone controle en bloed uitslagen. Voor de komende tijd staat er niets spannends op het programma.

Advertenties

Comments (1) »

NIET opereren.

Gewapend met een lijst met vragen gingen we vorige week naar de orthopeed in het ziekenhuis. Opereren of niet opereren. Vorige keer was al duidelijk dat de arts de keus echt volledig aan mij laat. En daarom naar huis gestuurd om na te denken over de voors en de tegens. Hij vond het super dat ik ook echt een lijstje had gemaakt. Alle vragen hebben we doorgelopen. En ja, dat weet je het eigenlijk nog niet. Er zijn heel veel risico’s op te noemen bij het opereren. Was ik nou een jonge gezonde vrouw geweest met alleen dit ‘rare” ding  zoals hij het noemde, in mijn rug, dan had hij me direct kunnen opereren. Maar met mijn rugzak vol problemen ligt het allemaal heel anders.  De weegschaal ging gedurende het gesprek steeds meer richting NIET opereren. Er is afgesproken dat ik zodra het nodig lijkt altijd weer terug kan komen en opnieuw bekijken of opereren een optie wordt. Voor nu gaan we het met de pijnpoli verder uitvechten. Afstellen van de morfine pillen etc. Inmiddels slik is echt 3 keer per dag op gezette tijden mijn medicijn. Ik moet er de wekker voor zetten. Op die manier wordt de morfine het best verdeeld in mijn lijf. Ik mag nog uitbouwen naar 4 keer per dag maar ik houd het nog even op 3. Met de weedolie ben ik gestopt. Ten eerste kreeg ik er een enorme vieze smaak van in mijn mond echt een aardesmaak en ten tweede merkte ik niet dat het ook maar enig verschil uitmaakte.

Ook is er een rolstoel aangeschaft en heb ik een rollator in huis. Een krukje voor onder de douche en ook een invaliden parkeer kaart. Ik voel me een echte oude dame. Maar het is er voor dus we gebruiken het ook maar.

Door de medicatie slaap ik erg veel en ik merk dat dit ook echt nodig is. ’s Middags een power nap op de bank, ’s avonds bijtijds onder de wol en ’s morgens pas laat opstaan. Het is niet anders. Als ik goed uitgerust ben heb ik aanmerkelijk minder pijn. Ik moet toch echt leren om mezelf de rust te gunnen, ook al is dat een heel groot struikelblok.

Donderdag ben ik jarig en word ik 56 jaar. In maart 2010 werd mijn kanker ontdekt. Toen stortte de wereld in en dachten we dat ik niet lang meer had. We zijn toch al mooi 7 jaar verder. Ook al gaat het allemaal niet zo gemakkelijk. En zie ik dat ik in die 7 jaar wel veel heb moeten inleveren. Niet meer kunnen werken, steeds slechter kunnen lopen en steeds meer hulpmiddelen nodig. Ik ben er nog. En mijn streven van toen om 90 te worden heb ik wel wat bijgesteld, maar ik ga door !! En geniet van iedere dag .

th-4

Comments (9) »