Archive for augustus, 2017

Nog meer afspraken

Sjonge jonge…. vandaag een dag achter de rug waarin weer heel veel is gebeurd. Ook gisteren van alles gedaan, maar die is voornamelijk rustiger verlopen dan vandaag. Marjolijn was hier en we hebben heerlijk samen buiten gezeten en mijn ramen zijn door haar gezeemd. Wat een luxe zo’n lieve vriendin ! Helaas regende het vannacht…..  dat zul je dan net zien. Maar alle vliegenpoepjes die er tijdens de zomer opgekomen waren zijn wel mooi weg. Super.

Vanmorgen om 11 uur kwam Marga. Ook al lange tijd niet gezien en we hebben zitten kletsen over mij zelf, maar ook over andere dingen. Tegelijkertijd kwam de Buurtzorg en die kon mooi (net als gisteren van Marjolijn) de hulp van Marga even goed gebruiken. Voor het mooi komen ze een hand te kort met het spoelen van de wond. Er is afgesproken dat ik in ieder geval ook 1 keer per week geholpen ga worden met douchen. Is niet zo dat ik verder niet onder de douche ga, maar het verband moet dan wel droog blijven en dan sta je een beetje moeilijk te draaien onder de douche. Om te beginnen gaan ze me er dus mee helpen 1x per week. Indien nodig is kan dit uitgebreid worden. Toen de buurtzorg net klaar was stond ook de huisarts op de stoep. Tot voor kort belde zij al iedere 2 maanden of zo gewoon om te horen hoe het ging. Nu kwam ze even thuis langs. Heel fijn. Er is afgesproken dat ze eind september weer komt. Of eerder als het nodig zou zijn.  Ook nog tussendoor werd ik gebeld door de gemeente. De WMO. Voor de zomer had ik al een keer een afspraak en die werd verzet wegens ziekte van de bezoekende dame. En de volgende werd verzet weer vanuit de gemeente omdat die persoon naar een begrafenis moest. Omdat ik de hele zomer op de camping zat en daar toch weinig hulp nodig had en ook geen trappen om te beklimmen was afgesproken dat ze me na de zomer zouden bellen. Dat deden ze dan ook. Van mijn mededeling dat het nu toch ernstiger was dan voor de zomer schrok ze erg. Ook heb ik nog aangegeven dat ik niet zo blij was met de opmerking over het wel of niet plaatsen van een traplift als je nog maar kort te leven hebt. Dat die vraag me toen toch wel rauw op mijn dak was gevallen. Nou, dat was toch niet goed, dit had nooit zo gezegd mogen worden. Maar ja, dat was het wel. Er is een afspraak gemaakt voor 15 september. Later vandaag werd ik ineens door iemand anders gebeld van de WMO die doorgekregen had wat mijn situatie op dit moment is en ze wilden eigenlijk niet zo lang meer wachten met het opstarten van hulp. Mijn mond viel open. Ineens kreeg ik per direct een indicatie voor 2,5 uur per week huishoudelijke hulp. Voornamelijk ook ter ontlasting van Jan. Echt waar….. ik was super verbaasd. Natuurlijk is dit niet gratis, maar ik vind het erg prettig. Er staat al een afspraak met iemand voor een particuliere hulp. Dat laat ik in het begin maar even zo staan. Dan hoef ik me voorlopig geen zorgen te maken over de huishoudelijke zaken. Top!

Het volgende telefoontje kwam van de verpleegkundige van dokter de Mol de oncoloog. Dit betrof de chemo en de intake daarvan. Deze vindt 7 september al plaats en dan wordt ook de piklijn aangelegd. Eigenlijk was dat een week later gepland, maar het kon eerder. Hoe eerder deze is geplaatst des te beter. Als er dan begonnen kan worden staat er ook niets meer in de weg. Weer sprak ze over het krijgen van de chemo aan huis. Hoop echt dat dit gaat lukken. Waar ik het nog niet over heb gehad is dat de prut die uit de wond komt op kweek is gezet en dat aan de hand daarvan wordt gekeken of ik wel of juist nog niet met de chemo moet beginnen. Mocht de wond toch ook door de kanker komen, willen ze snel beginnen. Als dit pure pech is en er echt niets mee te maken heeft (dat is wat ze eigenlijk verwachten) dan zou eerst de wond dicht moeten zijn voordat de chemo gestart wordt.

Vanmiddag kwamen mama en Joyce samen op visite en hebben we lekker buiten in de tuin zitten thee leuten. Natuurlijk kwam het gesprek regelmatig op mijn ziek zijn, maar het was reuze fijn en gezellig. Ik voel me nu wel weer een beetje als een uitgeknepen vaatdoek en zal vanavond niet veel meer doen. Dat wordt vroeg onder de wol.

Overigens kreeg ik vandaag ook heel leuk een uitnodiging voor een afscheid van een oud collega. Ik ga alles op alles zetten om te proberen daar even naar toe te gaan. Leuk dat ik nog steeds een beetje als één van het team gezien wordt. Dat doet een mens goed.

Advertenties

Comments (9) »

Afspraken

De wereld dendert door. De telefoon staat niet stil. Veel lieve mensen die me berichtjes sturen. Echt super fijn. Maar toch heb ik het gevoel dat ik in een soort van vacuüm zit. Eigenlijk geloof ik het helemaal niet. Dat wat gezegd is, gaat helemaal niet over mij….maar helaas….. het gaat echt wel over mij. Gisteren ben ik  gebeld door de oncoloog. Hij gaat met de chirurg in gesprek over wel chemo of nog niet i.v.m de wond die ik heb. Ook schuift hij aan bij mijn afspraak met de chirurg volgende week dinsdag. Op die manier blijven de lijntjes het kortst. Ze werken op de zelfde afdeling en hebben dezelfde assistentes. Makkelijker kan het niet. Dat is prima geregeld in het ziekenhuis in Ede.

Er staat al een afspraak voor de intake  van de chemo. Ik heb besloten om dat wel te gaan doen. Als je het niet probeert, weet je nooit wat je hebt laten liggen. Als ik er doodziek van word en het levert me maar iets extra aan tijd op dan kan ik er altijd nog mee stoppen. Wie niet waagt , wie niet wint. En ik zou best eens willen winnen dit keer. Ook is er al een afspraak om een zogenaamde “Piklijn” aan te leggen. Daarmee hoef ik niet iedere keer een nieuw infuus te krijgen en kan alles, ook bloed afnemen, via die lijn. Nadeel is dat er dan aan mijn arm wel altijd een stukje infuus hangt. Maar volgens mij altijd beter dan iedere keer opnieuw het drama van het prikken. De blauwe plek van het infuus bijna 2 weken geleden is nog niet weg. Er is sprake van dat het misschien mogelijk is om de chemo aan huis te geven. Dat zou helemaal geweldig fijn zijn. Het wordt een chemo die bestaat uit een 3 weekse kuur. week 1 chemo, week 2 chemo en week 3 vrij. Hij heet Vinorelbine.  Vooral dat eerste deel van de naam staat me wel aan. 🙂

Iedere dag komt de buurtzorg. Daarvoor hebben we een bed beneden in de kamer neer gezet. De dames moeten op goede hoogte werken. Dat is volgens de arbo wet voorgeschreven. Bijkomend voordeel is dat ik tussen de middag makkelijker even ga liggen. Ik hoef de trappen dan niet op.  Volgende week dinsdag moet ik weer terug naar het ziekenhuis en de oncoloog schuift dan aan bij de chirurg zodat we een plan kunnen maken hoe we verder kunnen. Tot die tijd gaan we door op de weg die we nu zijn ingeslagen.

Comments (6) »

Vervolg

Na donderdag de man met de hamer op bezoek te hebben gehad, moesten we gewoon door. De manier hoe, is nog even zoeken, maar mijn voorkeur heeft om te proberen zo gewoon mogelijk te doen. Daarom is de afspraak met Irene en Marianne die voor vrijdag gemaakt was ook gewoon door gegaan. Wel in wat kortere vorm, maar we hadden elkaar al bijna een jaar niet gezien. Allemaal zijn we zo druk met van alles en nog wat dat ook deze afspraak al lang van te voren gemaakt was en ik wilde hem niet afzeggen. Om 11 uur kwamen ze en ook Lianne en Edwin kwamen met Mats. Ik zie nog Marianne en Lianne samen over de camping huppelen met hun vlechtjes in het haar. Heerlijk spelen in het bos of in het zwembad. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Dikke vriendinnetjes op de camping, maar ook als we met elkaar met vakantie gingen. En nu hebben ze alle twee een zoon. Zo leuk om dat te zien. Het was reuze gezellig en veel te kort, maar er is afgesproken om het binnenkort nog een keer te doen als we in Heteren zijn.

SAMSUNG CAMERA PICTURESlianne en marian

Na de gezellige visite hebben Lianne en Edwin voor ons een flinke voorraad spullen ingepakt en meegenomen in mijn auto die Lianne naar Heteren heeft gereden. Zo hoefden de koelkast spullen niet zo lang in de auto te staan. Wij moesten immers weer terug naar het ziekenhuis. Om precies half 4 waren we daar en we konden bijna direct naar binnen. Er werd gekeken naar de wond. De verbanden gingen er af en er was flink wat ellende uit gekomen. En die geur pc… pffff . Er werd overlegd door de wondverpleegkundige en de chirurg en de mooie drain die hij er gisteren had ingezet werd door de verpleegkundige overruled. De drain ging er uit en in plaats daarvan gaat er gewerkt worden met een soort zeewier dat in de holte wordt gestopt en wat er dagelijks uitgehaald moet worden. Het idee is dat dan door de harige structuur van dat spul de viezigheid er mee wordt uitgetrokken iedere keer. Voordeel hiervan is dat we maar 1 keer per dag thuiszorg nodig hebben. Dat scheelt een heleboel en geeft een stuk meer vrijheid. De buurtzorg komt iedere dag rond het middaguur. Zo kan ik het ’s morgens gewoon rustig aan doen en heb ik de middag voor mijzelf. Veel plezieriger dan de oorspronkelijk aangegeven 3x per dag spoelen. Alles bij elkaar had het weer een flinke tijd geduurd en ik kreeg een flinke waslijst met verbandmiddelen op recept die beneden in  het ziekenhuis opgehaald konden worden. Jan is alvast naar beneden gegaan, want de arts was vergeten de verlenging van mijn antibiotica te regelen, want ik heb nog iedere avond koorts en dat moet ook naar beneden. Er was alleen net een volgende patiënt naar binnen gegaan en daar moesten we nog op wachten. De afdeling was verder al leeg en de verpleegsters hebben even gezellig met mij gepraat. Wat een lieve meiden zijn dat allemaal. Complimenten voor de verpleegkundigen van de oncologie afdeling Gelderse Vallei hoor. Beneden in de apotheek waren ze blij dat Jan al was gekomen want het waren allemaal niet van die gangbare spullen en ze moesten heel wat bij elkaar zoeken. Toen ik met het recept voor de antibiotica aan kwam waren ze bijna klaar en we kregen de spullen mee. Twee grote tassen vol. Jan voelde zich alsof hij net voor een reuze groot gezelschap bij de snackbar eten had gehaald.

2017-08-25 18.24.00

Zaterdag rond half 1 kwam de buurtzorg voor de eerste keer. Straks komen ze weer en dan gaan we nog even naar Lunteren om daar alle spullen op te halen. We zijn er zo weggegaan. Jan heeft zelfs al zijn kleren daar laten liggen. Het was de bedoeling geweest om er nog een weekje te zijn. De vakantie die gepland was voor volgende week gaan we ook annuleren vandaag. En morgen belt de oncoloog om te horen of we nagedacht hebben over welke chemo. Ik ben alleen bang dat er voorlopig nog niet aan chemo begonnen kan worden omdat dit de genezing van de wond tegen zal werken. We gaan het horen.

Vandaag schijnt de zon en daar gaan we lekker van genieten de rest van de dag. Pluk de dag zal ons motto zijn.

 

Comments (2) »

Tja….. wat zet je hier nou boven?

Ik wist dat deze dag een keer zou komen, maar van mij hoefde het nog lang niet. Iedereen weet uit mijn vorige berichten dat er afgelopen week een ct en een mri is gemaakt. Vandaag stond daarvan de uitslag op de agenda. Tussendoor kwam ook nog het bezoek aan de huisartsenpost afgelopen weekend en de huisarts met opvolgend de seh afgelopen dinsdag. De koorts leek toch voornamelijk te komen vanuit het abces. Daar begon mijn ziekenhuis dag vanmorgen om 11 uur ook mee. Ik moest bij de chirurg komen om de plek te laten controleren. Hij begon met min of meer een standje te geven dat ik een volgende keer met iets rondom de operatie wond ALTIJD direct contact op moet nemen met het ziekenhuis. De wond vond hij er niet mooi uit zien en er moest een echo van gemaakt worden. Dat kon vanmiddag. Min of meer aansluitend aan het bezoek aan de oncoloog. Om 13.45 bij de oncoloog kwam zijn hoge woord er direct uit. De CT was NIET GOED.   KUT KUT  KUT  Er zitten uitzaaiingen in de lever en niet zo weinig ook. Net als in mijn borst 7 jaar geleden lijkt het op de draden van een paddenstoel onder de grond. Met andere woorden gewoon door de hele lever heen. Opereren is geen optie. Chemo biedt mogelijkheid op verlenging. En in chemo zijn dan ook weer keuzes. Het duizelde me. Hoe sterk ik me ook altijd kan houden. Ik knakte als een bloem. Altijd geroepen: zolang het “alleen” in de botten zit kan ik het nog jaren vol houden. Maar nu zit het dus niet meer alleen in de botten. Wat nu …. Hoe lang nog? …. wat voor kwaliteit. etc. etc. etc.   De vragen en gedachten duikelden over elkaar heen. We moesten ook nog snel weg ivm de afspraak voor de echo. Dus veel tijd om te praten hadden we niet eens. We hebben met de oncoloog afgesproken dat hij ons maandag belt en dat we dit weekend alles op een rijtje gaan zetten.

Daarna als een speer naar de echo afdeling. Uitgebreid werd er gekeken en het abces wat 12 tot 15 cm lang. Dit is vanmiddag ook direct open gemaakt onder plaatselijke verdoving. Ik voel in die regio door de operatie van 7 jaar geleden toch erg weinig. Alle spreekuren zijn vandaag door mij enorm uitgelopen, maar het halve ziekenhuis heeft zich dan ook met mij bezig gehouden. Ik ben super opgevangen daar  Om tegen 6 uur waren we klaar. Maar toen kwam het moeilijkste voor mij. Hoe vertel je dit aan je kinderen, aan je moeder die je hulp zo hard nodig heeft en al tig keer na papa’s overlijden heeft gezegd wat ze zonder mij zou moeten. Je wilt er voor ze blijven zijn, maar feit zal zijn dat mijn vooruitzicht geen Jaren meer is, maar dat we echt in andere termijnen moeten gaan denken. En ik houd niet van verstoppertje spelen. Ben vanaf 2010 altijd heel open over alles geweest. Bijna ongelooflijk als ik dit nu zo schrijf lijkt het ook nuchter opgeschreven, maar wees gerust. Er zit dit keer toch echt veel emotie die er uit moet. Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dit is de eerste mededeling. Er komt later wel meer. Ik voel me als een uitgewrongen vaatdoek en ga zo proberen te slapen, maar wist dat ik geen rust zou hebben voordat het op papier stond. Veel mensen hebben al vanmiddag berichtjes gestuurd en veel zijn er niet beantwoord. De berichtjes en steunbetuigingen etc. vind ik super fijn. Ik weet dat er met me wordt meegeleefd. Ik lees ze allemaal. Ik ga alleen van af nu even wat gedoseerd antwoorden. Ik vind altijd dat je moet reageren als iemand je iets vraagt. Maar die iemand is niet alleen. Daarom wil ik iedereen nu vast zeggen: Ik vind het fijn als je me een berichtje stuurt. De vraag: Hoe voel je  je, die hoeft niemand te stellen. Dat antwoord is gewoon duidelijk. Ik voel me waardeloos en dat zal er de komende tijd niet beter op worden. Ik zal zo vaak mogelijk een update op dit blog zetten en voor wie niets wilt missen: Hier onderaan staat een linkje met “volg” Als je daar op klikt en je mail adres invult dat krijg je een link die je moet bevestigen en vanaf dat moment krijg je een mailtje als ik iets nieuws heb geschreven. Dan ben je volledig op de hoogte. Ik wil hiermee niet zeggen dat je me niet mag appen. Graag zelfs. Maar alle doktersperikelen probeer ik zoveel mogelijk hier bij te houden. De komende week zal er veel op me af komen. chemo kiezen, thuiszorg voor de wond, vakantie afzeggen. Druk genoeg en veel om over na te denken.

Sorry mensen : Een beter bericht heb ik niet. Mijn telefoon zet ik nu tot morgen stil / uit .

 

Comments (34) »

Tijd voor een update

Wat was ik blij dat ik de bbq voor zaterdag had afgezegd. Niet vanwege het weer, maar omdat ik vrijdag na de CT en MRI ineens beroerder en beroerder werd. Zaterdag de hele dag hoofdpijn en ik gloeide enorm. Toen toch op advies van iedereen om me heen de thermometer gepakt en de temperatuur gaan meten. Tja die deed het dus niet meer. Dat krijg je als je hem nooit gebruikt. Op het moment dat je hem dan nodig hebt is de batterij leeg. Mama was de redder in nood. En kwam met een goed werkende meter om de hoek. Wat ik al dacht werd bevestigd. Hoge koorts… 39,5 maar waarvan?? Geen idee. Maar om zo de nacht in te gaan was ook geen goed idee. Daarom de Huisartsenpost van Ede gebeld en ik kon om half 8 terecht. Gezien mijn verhaal moest ik ook maar wat urine meenemen. Natuurlijk had ik hier op de camping geen speciaal bakje voor, maar gelukkig wel een kast vol tupperware bakjes. Probleem opgelost. (En natuurlijk vergeten weer terug te vragen)  In het ziekenhuis werd geconstateerd dat ik een lichte urineweg infectie had en ik kreeg antibiotica. Ik had er al rekening mee gehouden dat ik misschien moest blijven. Dat viel mee. Direct begonnen met de pillen. Zondag nog steeds niet happy. En gedurende de dag ging de temp weer flink omhoog. Toen ik om half 9 naar bed ging was het al 38,8. Maandag ochtend was de koorts gezakt en dacht ik het lek boven water te hebben. Niks was minder waar. Ik kreeg enorme pijn bij mijn litteken van de borstoperatie. Daar was 3 weken geleden al een keer wat vuiligheid uit gekomen, maar na een bezoek aan de huisarts en een zalfje was dat met een paar dagen over. Nu ging die plek heel erg trekken. De mobiliteit van mijn arm was heel erg beperkt en rondom het litteken vuurrood. En in de avond weer 39,5. Dat kan zo niet doorgaan. Vanmorgen dus maar weer de telefoon gepakt en de huisarts gebeld. Er was gelukkig een afmelding. Om half 10 kon ik terecht. Dat was nog even haasten. De dokter heeft het bekeken en beoordeeld dat hij dit niet zelf kon doen en hij verwees me door naar het ziekenhuis. Na een telefoontje daarnaartoe kon ik mijn spullen pakken en naar het ziekenhuis gaan. Jan is mee gegaan om mijn handje vast te houden. Is niet echt nodig geweest, maar alleen is ook zo ongezellig. Een bezoek aan de SEH staat garant voor een paar uur wachten. Dat was nu natuurlijk ook het geval. Toen uiteindelijk de arts bij me kwam kijken vond hij het toch nodig om er nog een chirurg naar te laten kijken en werd het weer wachten. Inmiddels lag ik al half uitgekleed op de tafel en kon geen kant meer op. Geen fris praatje, maar de vuiligheid kwam er uit lopen. De chirurg oordeelde dat het verder open gemaakt moest worden en gespoeld. Onder een kleine verdoving, veel is niet nodig omdat ik door de operatie daar bijna geen gevoel heb, begon de “operatie” Als laatste werd er een soort van drain in gezet om de opening open te houden zodat als er nog meer vuil uit moest dit in ieder geval kon en niet weer de mogelijkheid had om op te gaan hopen. Het geheel is zeer zorgvuldig afgeplakt met een tape waarvan ik hoop dat die er af kan zonder mijn huid te beschadigen. Het zit goed vast. Maar mag 2 dagen niet nat worden. Niet douchen dan maar. Ik moet donderdag terug naar de poli. De chirurg gaat dan kijken hoe het zich houdt. Als toch niet alles er uit is, is een behandeling op de operatiekamer noodzakelijk. Donderdag moet ik toch al voor de uitslag van de CT en MRI naar het ziekenhuis. De afspraken zijn min of meer gecombineerd. Toch zal het weer een mooie tijd in het ziekenhuis vertoeven worden.

2017-08-22 17.18.58

Toen ik thuis kwam was Lianne er met Mats. Eigenlijk was de planning dat ik vanmiddag voor de laatste keer “vast” op Mats zou passen. Dat kon niet doorgaan. En voor Lianne was dit een hele goede reden om dan maar vrij te vragen. Nu kon Mats even lekker in de tuin spelen. Dat is beter dan op het balkonnetje van hun zelf. Dat was een hele reuze fijne afleiding. Ook Renee was er dus de dames hebben gezellig zitten theeleuten. Maar die arme Mats had vandaag zijn periodieke prikjes gekregen op het consultatie bureau en was niet echt in zijn hum.

Inmiddels stroomde de vragen al binnen. Dat krijg je vanzelf als je iets op facebook zet. Eigen schuld dus hihihi. Daarom maar snel achter de pc gekropen om het hele verhaal op te schrijven. Makkelijker dan het 10 vertellen en schrijven. Moet nu wel aan het koken beginnen. Heb nog niks voorbereid en het is al kwart voor 6. Straks komt Jan thuis en dan heb ik het eten niet klaar hahahahahaha… vindt hij helemaal niet erg. Kan hij lekker nog een biertje nemen.

Het ziekenhuis verhaal wordt donderdag vervolgd.

Comments (3) »

CT scan en MRI

Na lang wachten kwam vandaag dan eindelijk de dag van de onderzoeken. Je zou denken dat je daar nou net niet op zit te wachten, want leuk is anders. Maar nu ik al zo lang weet dat de onderzoeken gedaan moeten worden, wil ik toch ook wel graag weten hoe het zit. Die tumormarkers zijn niet voor niets ineens zo hoog denk ik. Hoe langer het wachten duurt, hoe gespannener ik werd. Onbewust maar toch…..

Om half 8 liep vanmorgen de wekker af. Dat is iedere morgen het geval omdat ik dan mijn medicijnen in moet nemen. Vandaag mocht ik ook even snel een boterham eten en daarna tot aan de CT scan niets meer eten of drinken. Om half 10 meldde ik me in het ziekenhuis aan de balie en ik mocht al snel naar binnen voor de scan. Er moest een infuus aangelegd en ik waarschuwde al dat dit bij mij niet zo gemakkelijk gaat. En dat het misschien beter in mijn voet gedaan kon worden. Maar iedere verpleegster of verpleger denkt volgens mij dat zij het wel kunnen en er werd toch eerst in mijn arm geprobeerd. En dat mislukte natuurlijk. Ik zei nog net niet: “Zie je wel! ” Ze besloten om het niet nog een keer te proberen en er werd direct een radioloog bij gehaald die met een scan apparaat over mijn arm ging om de ader te zoeken. Toen hij er net mee bezig was kwam er een spoedgeval tussen door en ik moest weer van de tafel af en in de wachtkamer gaan wachten. Omdat ik me niet helemaal opnieuw aan wilde kleden heb ik in de kleedruimte gewacht. Dat duurde ongeveer een kwartier. Toen mocht ik opnieuw naar binnen en kwam de radioloog die zelfs met behulp van het echo apparaat met moeite een goede ader kon aanprikken. Maar het lukte. Heb nu wel een flinke blauwe plek op mijn arm maar dat gaat wel weer over. Wat erg fijn is, is dat ze nu in mijn dossier een aantekening gaan maken waarin staat dat als ik een infuus moet op deze afdeling er altijd een radioloog moet komen met een echo apparaat. Het onderzoek was daarna zo gebeurd en ik kon naar huis. Maar omdat ik vanmiddag nog een keer moest voor een MRI ben ik niet naar huis gegaan, maar heb de tijd doorgebracht in Ede bij mama in huis. Zelf was ze er niet, maar ik had wel het een en ander te rommelen en op te ruimen van papieren van papa waar we laatst samen aan begonnen waren. Om half 2 moest ik me weer melden voor de MRI. Het was een zeer uitgebreide MRI die ik kreeg. Van mijn bekken en mijn rug. Hiervoor kreeg ik een zware plaat op mijn buik en een boog extra nog over mijn hoofd. Het duurde alles bij elkaar bijna een uur. Ik heb het Spaans benauwd gehad en toen het klaar was liepen de straatjes van het zweten door mijn nek. Maar heb het vol gehouden. Toen mocht ik echt naar huis. Volgende week donderdag de uitslag bij de oncoloog. Nog een kleine week in spanning en dan maar afwachten of het chemo wordt of toch een andere behandeling.

Op weg naar huis kreeg ik een telefoontje van Renée dat zij niet  meer terug hoeft te komen bij de chirurg. Daar was ze vandaag geweest om de hechtingen er uit te halen en de chirurg vond dat het er prima uit zag. Na de operatie waren alle randen schoon. Dat was vorige week al verteld. Nu hoeft ze alleen nog maar om de 3 maanden naar de dermatoloog. Volgende week gaat ze proberen om weer te werken.

De vakantie gaat al aardig op zijn eind lopen en echt geweldig weer is het niet geweest. De geplande bbq voor morgen helaas af moeten zeggen. Het weerbericht voorspelt veel regen en maar 18 graden. Ik ging er steeds meer tegen op zien. Jan is ook niet helemaal in zijn goede doen nu zijn oog hem een beetje in de steek laat. Dagelijks druppelen tot 31 augustus. Dan kan hij pas weer terug naar het ziekenhuis om verder te kijken wat er aan gedaan kan worden. Voor morgen was een grote tent opzetten een optie geweest, maar dan nog zit je met zijn allen in een kleine ruimte.  Volgend voorjaar maar in de herkansing gaan. Het is helaas niet anders. Ik ben nu ook zo moe. Ik zou er niet aan moeten denken om nu de boodschappen te moeten gaan halen voor een grote groep mensen. Ik baal er enorm van. Heb gisteren een potje zitten janken. Iets wat ik eigenlijk nooit doe. En al helemaal niet als we in gezelschap zijn. Ik kan het meestal redelijke relativeren voor mijzelf maar de pijp is een beetje leeg. Ik slaap een gat in de dag en ’s avonds ben ik al vroeg toch weer moe. Dan verlang ik weer naar mijn bed. Liggend speel ik dan nog wel op mijn tablet een spelletje of kijk tv, maar ik moet dan gewoon in de relax stand.

Om dan toch positief af te sluiten: Mijn pijn heb ik redelijk onder controle. De dosis pijnstillers lijkt nu precies goed te zijn. (Deze zorgt wel voor de vermoeidheid) en daarnaast smeert Jan mijn rug iedere avond in met wietolie. In eerste instantie heb ik geprobeerd om de wietolie in te nemen, maar dat was zo enorm smerig. Ik liep de hele dag met een grafsmaak in mijn mond. En het hielp ook niet echt. Toen hebben we bedacht dat het via de huid ook in mijn bloed terecht komt. We hebben het gemengd met massage  olie en iedere avond even een kleine massage voor het slapen gaan. Dat op zich is natuurlijk al niet verkeerd, maar dat het dan ook nog helpt tegen de pijn is helemaal super.

Comments (5) »