Posts tagged #chemo

Vakantie voorbij.

De vakantie is voorbij.  Voor alle scholen zijn de lessen vandaag weer begonnen, maar ook mijn vakantie op het gebied van ziekenhuis bezoeken zit er weer op. Het was heerlijk. Ik heb een super “vakantie” gehad. Ik voel me heel goed sinds het stoppen met de chemo. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat de uitspraken van de arts over de levensverwachting wel kloppen. Vorige week heerlijk een dagje wezen shoppen bij Ikea en de Makro. Samen met Marjolijn geluncht. Het kon gewoon. Ik was ’s avonds wel moe, maar dat is heel normaal.

Vandaag mocht ik voor het eerst in 2 maanden weer op komen draven in het ziekenhuis. Bloed prikken waarvan morgen bij de oncoloog de uitslag wordt gegeven en naar de wondzorg voor mijn wond. De wondverpleegkundige was uitermate tevreden. Zo tevreden dat ik naar verzorgen om de dag mag. En, wat nog veel fijner is….. ik mag zelfs zwemmen met de wond. Als dan daarna maar de wond onder een douche schoon gespoeld wordt en er nieuw verband op wordt gedaan. Dat komt super goed uit. Voor volgende week staat de vakantie gepland en ik vind het dan heerlijk om te kunnen zwemmen. Die toestemming heb ik binnen. Jan zal in de vakantie wel de wond moeten verzorgen. De komende week heeft hij de tijd om bij de dames van de buurtzorg in de leer te gaan.

Morgen weer een bezoek aan het ziekenhuis. Dan de oncoloog. Ben toch wel heel erg benieuwd hoe de bloedwaarden zijn. Geven de waarden aan wat ik voel??? Doet de Provera wat het moet doen?? Sinds ik deze hormonen slik is wel mijn INR helemaal van slag. Het schommelt alle kanten op. De trombosedienst heeft het er maar druk mee. Iedere week weer een ander doseerschema. Maar als dat het ergste is….. Ik heb voor mijzelf besloten om geen scan meer te willen. Behalve als de oncoloog met wel heel hoogdravende argumenten komt. Met een scan spuiten ze toch weer contrast vloeistof in je lijf en dat moet de lever dan weer opruimen. En die lever heeft het al moeilijk genoeg. Als het alleen voor de beeldvorming is, hoeft het van mij niet. Het verandert voor mijn gevoel niets of de uitzaaiingen 1 of 2 cm groot zijn. De behandeling wordt er niet anders door heb ik begrepen. Scans zonder contrast wil ik nog wel overwegen. Even afwachten wat er morgen gezegd wordt. Morgen meer dus……Altijd weer spannend. Tot morgen. Met onderstaande plaatjes in mijn hoofd kom ik de dag wel door.

Advertenties

Comments (1) »

Even wat positieve berichten.

Na alle ellende en narigheid omtrent mijn ziek zijn, wordt het nu wel eens tijd voor wat leukers. Want naast mijn ziek zijn, gaat het gewone leven ook nog door. Soms zou je dat bijna vergeten.

Toen afgelopen maandag het bericht kwam dat ik kan stoppen met de chemo, was dat een heel dubbel gevoel. Weer iets wat het niet doet, maar aan de andere kant….. wat een opluchting. Er viel echt 100 kg, van mijn nek af. Het leek of ik direct meer energie kreeg. Woensdag, op de dag dat eigenlijk de 3e chemo gepland stond lekker met Marjolijn naar Kronenburg geweest. Natuurlijk wel mijn rollator mee, zodat ik overal even kon gaan zitten. Na een aantal winkeltjes in en uit geweest te zijn, werd ik te moe om verder te gaan. Maar het was heerlijk. Lange tijd niet even in winkeltjes kunnen snuffelen. Toen bij La Place een lekkere lunch genomen. Dat waren we de vorige keer al van plan toen we in de ochtend de chemo hadden, maar door het vreselijke “pril”verhaal is het er toen niet van gekomen. Moe maar voldaan ging ik weer naar huis.

2017-11-15 13.16.05

Deze week mocht er ook nog heel mooi en fijn nieuws de wereld in. Zelf wisten we het al een paar weken, maar nu mag het algemeen bekend gemaakt. We worden voor de tweede keer opa en oma. Dit keer van Mark en Dagmar. De baby wordt in juni verwacht. Geweldig nieuws en iets om echt naar toe te leven.                                                                                                        2017-11-14 20.26.56

En gisteren kwam Sinterklaas aan in het land. De intocht moesten we natuurlijk samen met Mats gaan bekijken. De intocht is een van de weinige evenementen in Heteren, waar het hele dorp voor uit loopt. Echt super gezellig. Mama was er ook en samen zijn we met de rollator naar de dijk gewandeld. Ideaal zo’n ding. Want daar hadden we dan ook meteen een stoel en hoefden we niet de hele tijd te blijven staan. Helaas was Mats wat ziek. Verkouden en wat verhoging. Hij kon er niet zo van genieten. Toch was het fijn om er even bij te kunnen zijn.

 

23674685_1540337016032898_1354465496368708253_o (1)                     23632424_10212932724305848_8305699412467568698_o

Comments (5) »

6 Keer !!!

Het leek zo mooi geregeld. De medewerkster van de palliatieve zorg had alles tot in de puntjes voorbereid. Ik moest een pakketje met infuusnaalden en een zak vocht ophalen bij de dagbehandeling. Ik dacht vooraf nog …. als dat er maar ligt. Nou het lag keurig netjes klaar. Ze wisten van mijn komst en wensten me succes bij de radiologie. Bij radiologie was mijn komst ook bekend. Dat was ook al weer bemoedigend. Toch lieten ze me nog ruim een half uur wachten voordat ik naar binnen mocht. Er stond een röntgen apparaat klaar. Het was heel anders dan de vorige keer toen ik bij de ct scan geholpen werd door een radioloog. Hij deed het met een mobiel apparaatje wat hij over mijn arm haalde en daardoor lichtten de aderen op en wist hij waar hij prikken kon. Dat ging super. Nu moest er gel op de arm en met de echo erover heen. En je kon de naald op het scherm in de ader zien komen. Dat ging de eerste keer direct goed en het deed geen pijn. Ik was al helemaal blij. Maar toen kwam het. Deze dokter (radiologe) wist duidelijk niet hoe deze infuus naald werkt. Normaal als de naald goed zit wordt er iets afgehaald. Dat gaan in één vloeiende beweging. Die vloeiende beweging was bij haar ver te zoeken. Met wrikken en wroeten zat ze aan de naald te trekken, die er daardoor natuurlijk weer uit floepte. Dat dit een keer gebeurt is te begrijpen. En omdat het geen pijn deed liet ik haar het een tweede keer proberen. Ook toen lukte het haar niet om het onderdeel van de infuus naald af te halen. Bij de derde keer opperde ik om dan toch iemand van de chemo afdeling erbij te halen. Zij weten immers precies hoe dat moet. Maar…. je bent dokter en dan ben je eigenwijs. Je hebt er voor gestudeerd en je doet het toch zelf.   Dat werd nummer 3. Bij nummer 3 ontstond er een klein bloedbad. En daarna besloot ze toch om er maar een ander bij te halen. Met 1000 excuses wist ze niet hoe snel ze de kamer moest verlaten. De ander was een meneer. Hij keek, hij prikte en het zat in één keer goed. Althans…. zo leek het. We konden naar de dagafdeling, maar tijdens het lopen daarnaartoe voelde ik al dat het niet lekker zat. Op de afdeling gekomen zat er al een hele dikke bobbel op mijn arm. Niks goed dus die naald. Het vocht liep niet in de ader maar gewoon onder de huid. Hij moest er dus weer uit. Op dat moment zag ik het even niet meer zitten. Wat een K@T zooi. Het liefst was ik naar huis gegaan. Maar daar heb je natuurlijk alleen je zelf maar mee.  De vriendelijke verpleegster van de dagafdeling stelde voor om het dan toch maar weer op de voet te proberen. Helaas lukte het haar ook niet de eerste keer omdat ze op een klep in het bloedvat stuitte. Maar de tweede keer in de voet zat het goed.  6 keer is scheepsrecht in dit geval. Pffffffff. Echt helemaal duf geslagen was ik er van. Inmiddels was het al ruim lunchtijd en hebben we eten besteld uit het ziekenhuis restaurant. Normaal moet je daar voor degene die er bij is apart betalen, maar we hebben ruim besteld en daar samen van gegeten.

Toen alles klaar was lekker even Ede in gegaan. Omdat ik de laatste maanden flink afgevallen ben, zakken alle broeken van mijn lijf en ik vond dat ik mijzelf op een nieuwe broek mocht trakteren. Dat werd een broek, een vest en 2 shirtjes. Mooi setje voor het komende najaar. Lekker ook om even door het centrum van Ede te lopen. Ook al is het dan met de rollator.

In Heteren moest ik nog snel even iets hebben bij de Jumbo en daar lagen ook een paar heerlijke gebakjes naar ons te roepen…… hahahaha… die konden we niet laten liggen. De middag afgesloten thuis met een kop thee en een heerlijke slagroom hoorn. Omdat het woensdag was hoefde ik niet te koken. Dat doen Edwin en Lianne vanaf vorige week op de woensdag. Heerlijk. Volgende week een weekje chemo vrij. Tot op dit moment nog geen extreme bijwerkingen. Laten we hopen dat het zo blijft op deze 80% dosis.                                                                       km3_187

Comments (1) »

Prikken

Weer even een verslagje van mij. Gisteren de chemo weer gekregen en er zijn al diverse mensen waarvan ik hoor dat ze tevergeefs op mijn blog hebben gekeken. Gisteren was ik te vermoeid om nog te schrijven en ook vandaag overdag is het er niet van gekomen. Aanloop gehad, lang geslapen en ’s middags weer een dutje gedaan. Want het hakt er allemaal wel in.

Gisteren om 12 uur kwam Marjolijn om met mij naar Ede te gaan. Voor die tijd even samen een boterham gegeten en mooi op tijd vertrokken. De afspraak stond op 14.15 en om 14.10 zat ik al in de stoel. Dat was mooi. Maar helaas. Toen begon de ellende van het prikken. De dame die me vorige keer had geholpen was er wel, maar ik was ingedeeld bij een ander. Die vond dat ze het best even kon proberen. Want ja, dat apparaatje wat ze me hebben beloofd om het prikken makkelijker te maken, dat hebben ze niet. Dat het elders in het ziekenhuis wel aanwezig is, tja ….. daar kunnen ze niks mee. Ik zou hooguit naar de anesthesie kunnen maar dan moet eerst de oncoloog komen kijken. Mijn oncoloog lijkt standaard iedere woensdag afwezig. Dus, ik ben veel te lief en liet het haar dan toch maar proberen. En dat ging mooi mis. Toen de dame van de vorige keer erbij gehaald en ook nog een mannelijke broeder erbij. Ze stonden op een gegeven moment met 3 man over mijn arm gebogen. Ik al aangegeven dat het ook in mijn voet kon. Dat is al vaker goed gelukt, maar dat was tegen dovemansoren gezegd. Dus er werd nog een keer geprobeerd door de verpleegkundige van vorige week (Klaasje heet ze geloof ik) En ze deed echt haar uiterste best. Maar ook haar lukte het niet. De ader leek weg te rollen. Dat was poging 2. Toen toch mijn voet maar in het warme water en op de voet gedaan. Daar lukte het in 1 keer. Doet wel vreselijk zeer, maar hij zat wel.  Het water liep in stralen over mijn rug en de tranen liepen over de wangen. Wat een stress. Vanmorgen had ik spierpijn in mijn buikspieren. Zo gespannen heb ik een uur lang gezeten. Want zo lang hadden ze er alles bij elkaar over gedaan. En dat voor een inlooptijd van 10 minuten en spoelen van 20 minuten. Ik heb daarnet wel een mail gestuurd naar de palliatieve medewerkster van het ziekenhuis met daarin mijn klacht hierover en de vraag of dit voor volgende keer nou echt niet anders kan. Ik zou toch eerst naar de afdeling kunnen gaan waar ze dat apparaatje hebben en als het infuus dan zit naar de oncologie afdeling. Dat moet toch kunnen. Scheelt veel ellende en bij de verpleging op oncologie ook veel tijd. Ik wacht af wat ze er mee kunnen doen.

Tot nu toe heb ik nog geen last van echt ernstig brandend gevoel. De chemo was naar 80% verlaagd en ik had veel voorzorgsmaatregelen genomen. Veel water gedronken, extra maagbeschermers en ik was gestopt met de diclofenac. Ik was bang dat ik dan weer pijn in mijn rug zou krijgen, maar dat valt mee.

Morgen komen ze de traplift aanleggen. Er is geen tijd genoemd, dus ik zit om 9 uur al gewassen beneden denk ik.  Zul je zien dat ze pas in de middag komen hahaha. Vanaf morgen kan ik als een speer naar boven en beneden. Heerlijk.

 

Otolift-tweedehands-traplift-3

Comments (4) »